Nadtlenek wodoru, H2O2 - związek chemiczny - syropowata, bezbarwna ciecz o temperaturze topnienia -0,44°C i temperaturze wrzenia ok. 150°C, posiadająca silne właściwości utleniające, dzięki czemu znajduje zastosowanie jako środek odkażający, utleniacz i paliwo do rakiet.
Nadtlenek wodoru otrzymuje się w przemyśle poprzez utlenianie 2-etylo-9,10-antracenodiolu gazowym tlenem przepuszczanym przez roztwór tego związku w mieszaninie odpowiednio dobranych rozpuszczalników. Nadtlenek oddziela się poprzez ekstrakcję z wodą, zaś pozostały w roztworze 2-etyloantrachinon poddaje się regeneracji poprzez redukcję gazowym wodorem do 2-etylo-9,10-antracenodiolu, katalizowaną związkami palladu lub niklu. Cykl obu reakcji (utleniania i redukcji) można prowadzać wielokrotnie.
Nadtlenek_wodoru -

Synteza nadtlenku wodoru metodą antrachinonową

Rozcieńczony roztwór wodny nadtlenku otrzymany w tym procesie zatężą się przez ostrożne odparowywanie wody pod zmniejszonym ciśnieniem, uzyskując w ten sposób roztwór o stężeniu maksymalnie 70%. Dalsze zatężanie prowadzi do wybuchu. Bardziej stężone roztwory, oraz całkowicie czysty nadtlenek uzyskuje się prawdopodobnie przez wymrażanie go z wodnego, stężonego roztworu, jednak proces ten jest objęty tajemnicą.
5% roztwór wodny jest stosowany do rozjaśniania włosów. 3-3,5% roztwór wodny jest nazywany wodą utlenioną i stosowuje się go do odkażania ran. Bardzo rozcieńczone roztwory (ok. 1%) były przez jakiś czas stosowane w kontrowersyjnej metodzie leczenia niektórych rodzajów raka, która polegała na doustnym podawaniu takich roztworów. Badania statystyczne przeprowadzone przez Amerykańskie Towarzystwo Raka dowiodły jednak, że ta metoda jest całkowicie nieskuteczna.
Czysty nadtlenek wodoru jest bardzo nietrwały i ulega egzotermicznemu rozkładowi (często wybuchowemu) na wodę i tlen pod wpływem ciepła, kontaktu z niektórymi metalami (np. manganem) oraz światła UV. Ze względu na to, że łatwo reaguje on z wieloma metalami, a także ulega rozkładowi w kontakcie ze szkłem, należy go przechowywać w ciśnieniowych butelkach z grubościennego polietylenu lub aluminium i nigdy nie wystawiać na działanie światła dziennego oraz źródeł ciepła. Jego kompleks z węglanem sodu (Na2CO3\[\cdot \]1,5 H2O2) jest natomiast względnie trwały i bezpieczny w użyciu.
Dostępność handlowa czystego nadtlenku wodoru jest bardzo ograniczona, gdyż prawo większości krajów Europy oraz USA zabrania nim handlować ze względów bezpieczeństwa. Ze względu na strategiczne znaczenie czystego nadtlenku wodoru (jest on stosowany jako paliwo rakietowe) technologia jego oczyszczania jest utajniona. W handlu ogólnodostępne są maksymalnie 70% roztwory tego związku, zaś najczęstszą handlową jego postacią jest tzw. perhydrol, czyli jego 30% roztwór.
Nadtlenek wodoru wykazuje słabe własności kwasowe. W roztworach wodnych ulega on dysocjacji według równania:
H2O2 + H2O → H3O+ (kation hydroniowy) + H-O-O.- (anionorodnik nadtlenowodorowy)

W większości przypadków nadtlenek wodoru zachowuje się w stosunku do innych związków chemicznych jak utleniacz, jednak w niektórych sytuacjach może też wykazywać słabe właściwości redukujące, np. w reakcji z nadmanganianem potasu.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.