Jan IV Laskarys (1250-1305) – cesarz nicejski w latach 1258-1261, syn i następca Teodora II i Heleny, córki bułgarskiego cara, Iwana Asena II.
Jan został władcą imperium nicejskiego po śmierci ojca Teodora II w 1258, jako ośmioletni chłopiec. Ze względu na niepełnoletniość, faktyczna władza spoczywała w rękach regenta, którym był bliski współpracownik zmarłego cesarza, Jerzy Muzalon. Jerzy był jednak bardzo niepopularny i wkrótce został zamordowany. Jego miejsce zajął cieszący się szerokim poparciem Michał Paleolog, który już w listopadzie 1258 r. koronował się na współcesarza. Choć Jan pozostał na tronie, jedynym władcą cesarstwa pozostał Michał Paleolog.
Po zdobyciu Konstantynopola 25 lipca 1261, Jan IV Laskarys został oślepiony i uwięziony w zamku na Morzu Marmara. Z zapisków historycznych wiadomo, iż żył jeszcze pod koniec XIII w., ponieważ w 1290 uznał Andronika II jako cesarza.
Jan IV był ostatnim władcą z dynastii Laskarysów, władającej cesarstwem w najtrudniejszym okresie jego istnienia, dążącej do zdobycia Konstantynopola i odbudowania Bizancjum w granicach sprzed 1204 r.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.