Jan III Ducas Watatzes (1192-1254) – cesarz nicejski w latach 1222- 1254.
Zyskał sławę jako żołnierz. W 1222 został wybrany w miejsce swego teścia Teodora I. Wcześniej poślubił jego córkę Irene Laskarys w 1212. Mieli jednego syna Teodora późniejszego cesarza Teodora II. Irena po upadku z konia nie mogła mieć więcej dzieci i odeszła do klasztoru gdzie przebywała aż do śmierci w 1239. Jan ożenił się ponownie z Anną, nieprawną córką cesarza Fryderyka II. Nie mieli żadnych dzieci.
Zreorganizował pozostałość Cesarstwa Bizantyjskiego będącą w jego władaniu. Dzięki zdolnościom administracyjnym uczynił z niego najsilniejsze i najbogatsze księstwo na Wschodzie. Zabezpieczył jego wschodnią granicę przez porozumienie z Turkami seldżuckimi. Próbował odzyskać europejskie posiadłości jego poprzedników. Jego flota rozszerzyła jego królestwo do Rodos, a jego armia wzmocniona przez frankijskich najemników, pokonała siły Cesarstwa Łacińskiego.
Przeprowadził nieudane oblężenie Konstantynopola, wraz z Bułgarami (1235). Objął zwierzchnictwo nad Thessaloníkami i Epirem. Ostateczne odzyskanie Konstantynopola przez jego następców było możliwe dzięki jego przygotowaniom.
Jan cierpiał na epilepsje. Umarł 3 listopada 1254.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.