Józef Zator-Przytocki (ur. 1912 w Wicyniu na Podolu - zm. 26 listopada 1978 w Gdańsku) - podpułkownik Armii Krajowej, duchowny katolicki.
W 1935 po ukończeniu Seminarium Duchownego we Lwowie otrzymał święcenia kapłańskie. W 1940 został zmuszony do ucieczki ze Lwowa. Osiadł w Krakowie, gdzie zaangażował się w działalność konspiracyjną. Uczył także w tajnych gimnazjach i liceach.
W 1942 został oddelegowany przez kardynała Adama Sapiehę do pracy duszpasterskie Polski Walczącej; mianowany zastępcą księdza generała Piotra Niezgody i dziekanem korpusu Armii Krajowej Okręgu Kraków. Został odznaczony Orderem Virtuti Militari.
W 1945 został przeniesiony do Gdańska i mianowany administratorem parafii Najświętszego Serca Jezusowego we Wrzeszczu. Do 1948 odbudował zrujnowany kościół i zorganizował życie parafii.
W 1948 za działalność w AK został aresztowany przez UB i przewieziony do Warszawy. Osadzony w areszcie śledczym Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, a następnie w X pawilonie śledczym na Mokotowie; w 1949 skazany został na 15 lat więzienia. W więzieniu we Wronkach spędził 6 lat. Wyszedł na wolność po amnestii w 1955.
W 1958 otrzymał probostwo Kościoła Mariackiego w Gdańsku. Poświęcił się odbudowie świątyni ze zniszczeń wojennych. Zmarł 26 listopada 1978 w czasie odprawiania Mszy Świętej. Pochowany został w bazylice Mariackiej.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.