Herulowie - lud germański wywodzący się z terenów południowej Szwecji. W nieznanych okolicznościach nastąpił podział plemienia, którego część (ok. poł. III wieku n.e.) powędrowała (a raczej popłynęła) na zachód (nad dolnym Renem już w III wieku), a część ruszyła w ślad za Gotami, zatrzymując się na jakiś czas w okolicach ujścia Wisły.
W 267 nad Morzem Azowskim, następnie nad Dunajem. W 269 pobici przez Rzymian (wraz z innymi ludami germańskimi) w bitwie pod Naissus. Około połowy IV wieku dostają się pod panowanie Ostrogotów, których z kolei ujarzmili Hunowie. Po upadku potęgi Hunów, Herulowie niepokoją najazdami Noricum i Pannonię, podbijają sąsiadów, m. in. Langobardów, Burów i innych, zmuszając ich do składania trybutu. Około 501 dalsze najazdy na sąsiadów, tym razem wraz z Ostrogotami.
W 505 biją ich niemal doszczętnie Langobardowie. Część Herulów osiedla się wówczas w Dacji, inni wracają do stron rodzinnych (w Skandynawii) przechodząc m.in. przez opustoszałe tereny Śląska i zachodniej Małopolski. Z czasem część plemienia pozostająca na południu zostaje wchłonięta przez Langobardów.
Starożytni kronikarze opisywali Herulów jako bardzo silnych, bitnych i nieustraszonych wojowników. Wielu z nich służyło jako najemnicy w armii rzymskiej. Herulem był Odoaker, który usunął z tronu ostatniego cesarza Zachodu Romulusa Augustulusa i stworzył w Italii królestwo zniszczone potem najazdem Ostrogotów.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.