Granatnik 46 mm wz.30 i granatnik 46 mm wz.36polski granatnik z okresu międzywojennego. Opracowana na początku lat trzydziestych, przez polskich inżynierów, nowoczesna broń wsparcia dla małych pododdziałów piechoty (pluton, kompania).

Historia konstrukcji

Prace konstrukcyjne nad granatnikiem rozpoczęto w 1927 roku w centralnej Szkole Strzelań w Toruniu, a następnie kontunuowano je w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia w Warszawie. W rezultacie tych prac powstał granatnik wz. 30, który zaczęto produkować w firmie Perkun w Warszawie.
Dalsze prace konstrukcyjne mające na celu udoskonalenie granatnika były prowadzone do 1935 roku. Ostatecznie w 1936 roku po badaniach kwalfikacyjnych przyjęto udoskonalony granatnik oznaczony jako wzór 36.

Konstrukcja granatnika

Granatnik posiadał gładkościenną lufę, której tylna część była osadzona na podstawie zwanej stopą, a przednia opierała się na składanym w czasie marszu dwójnogu. Nad lufą umieszczono regulator gazowy, połączony z otworkiem przelotowym z tylna częścią lufy. Donośność granatnika, będąca funkcją ciśnienia gazów prochowych w lufie, była sterowana pierścieniem nastawczym, regulującym wielkośc otworu przelotowego, a w rezultacie ilością gazów prochowych odprowadzanych z przestrzeni zapociskowej lufy przez rurę regulatora do atmosfery. Przyrządy celownicze granatnika składały się z muszki (umieszczonej na zgrubieniu wylotowym lufy) i celownika ramkowego (mocowanego na regulatorze gazu). Broń posiadała poziomicę. Odpalanie realizowano za pomoca spustu typu kurkowego umieszczonego przed stopą. Do strzelania stosowano pociski konstrukcyjnie zbliżony do moździerza piechoty typu rozpryskowego wz. 1935, sygnalizacyjne wz. 1931 i ćwiczebne.
Cechą nie spotykaną w innych granatnikach był stały kąt podniesienia lufy. Zasięg strzału był regulowany przez zmianę objętości dodatkowej komory połączonej z komorą nabojową.

Zastosowanie

Granatnik wz. 36 zastąpił granatniki niemieckie granatniki wz. 16 i granaty karabinowe V.B do karabinów Berthier wz.1907.
W Wojsku Polskim według etatów granatniki wprowadzone zostały na szczeblu kompanii piechoty. Każda kompania posiadała 3 granatniki wz. 36, co dawało 81 w dywizji piechoty. Do transportu granatnika i amunicji przewidziana była biedka - dwukołowy pojazd konny.
W sierpniu 1939 roku w Wojsku Polskim znajdowało się ok. 3850 granatniki wz. 36
Granatnik_wz._1930 -
i zapalnik do granatnika wz. 36

Dane techniczne wz.36 (wz.30):

  • kaliber: 46 mm
  • długość na stanowisku: 0,640 m
  • długość lufy: 0,400 m (0,395)
  • stały kąt podniesienia lufy
  • masa: 8 (7) kg
  • masa podstawowego pocisku: 0,76 (0,7) kg
  • prędkość początkowa pocisku: 35-95 (30-110) m/s
  • szybkostrzelność: 15 strz/min
  • donośność maksymalna: 800 (700) m
  • donośność minimalna: 100 m
  • koszt jednostkowy: 1032 zł
  • wyprodukowano: ok. 3850 sztuk.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.