Gęstość Plancka to pochodna jednostka gęstości w naturalnym systemie jednostek oznaczana jako FP.
\[\rho_P = \frac{m_P}{l_P^3} = \frac{c^5}{\hbar G^2} \approx \]5,15500 × 1096 kg/m3
gdzie: mP - masa Plancka, lP - długość Plancka, G - stała grawitacyji, c - prędkość światła w próżni.
Gęstość Plancka jest to gęstość jaką osiąga się przez ściśnięcie masy Plancka do sześcianiku o krawędzi równej długości Plancka. Wartość ta jest nieosiągalna nawet w największych akceleratorach. Właśnie taką gęstość miał Wszechświat w chwili Wielkiego Wybuchu, a dziś występuje ona w czarnych dziurach. Jeżeli materia osiągnie gęstość Plancka, to zakrzywienie czasoprzestrzeni jest tak wielkie, że załamują się wszystkie uznane teorie fizyczne. W takich warunkach wszystkie oddziaływania ulegają unifikacji w jedną podstawową siłę, która kształtuje podstawowe własności naszego Wszechświata.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.