Czytaj więcej"/> Drukuj
Ziggurat (zigurat, zikkurat - w języku akadyjskim: ziqquratu poch. od czasownika zaqaru - budować wysoko) to monumentalna budowla sakralna w starożytnym Sumerze, Babilonii, Asyrii i Elamie w formie tarasowo uformowanej wieży. Rdzeń ziggurat był wykonany z cegły suszonej. Ściany tarasów wzmacniane były mur z cegły wypalanej, które licowano różnobarwną okładziną glazurowaną. Tarasy, najczęściej o podstawie kwadratowej, zmniejszały się ku górze, przez co na każdym boku powstawał układ schodkowy. Z tarasu na taras prowadziły pochylnie (rampy) lub schody. Budowlę zwieńczała świątynia lub kaplica. Świątynia znajdowała się również u stóp zigguratu i z reguły była ona bardziej okazała z uwagi na brak ograniczeń budowlanych, przy której odprawiano różne obrzędy religijne.
Ziqqurat w swojej klasycznej formie z czasów sumeryjskich (ok. 2100-2000 p.n.e.) miał prostokątną podstawę i trzy kondygnacje. Władcy późniejszych imperiów z terenów Mezopotamii budowali je raczej na kwadratowej podstawie i niekiedy z pomieszczeniami w środku (np. elamicki ziggurat w Dur Untasz-Napirisza). Znacznym rekonstrukcjom i przebudowom, niszczejących już zigguratów, poddali je władcy mezopotamscy z I tysiąclecia p.n.e.
Dotychczas, w wyniku prac archeologicznych, odkopano 16 zigguratów, a ze źródeł literackich wiemy o 34 takich obiektach.
Zachowane zigguraty:

Rekonstrukcja zigguratu Marduka (Etemenanki) w Babilonie

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-30 21:29:16