Czytaj więcej"/> Drukuj
Wojna włosko-abisyńska 1935-1936 była wynikiem włoskich dążeń do stworzenia jednolitej kolonii obejmującej Abisynię i wcześniej już należące do Włochów - Erytreę i Somalię Włoską, opanowanie źródeł Nilu Błękitnego i licznych, eksploatowanych dotychczas w minimalnym stopniu bogactw naturalnych oraz pomszczenie klęski doznanej podczas najazdu w 1896 roku pod Aduą.
Wojna rozpoczęła się 3 października 1935 roku bez wypowiedzenia. Utworzyły się dwa fronty: północny (erytrejski) skupiający 2/3 ogółu sił włoskich pod dowództwem generała Emilio De Bono, będącego jednocześnie głównodowodzącym całej ekspedycyjnej armii włoskiej oraz południowy (somalijski) dowodzony przez gen. Rodolfo Grazianiego.
Pomimo przygniatającej przewagi technicznej Włochów, stosujących na szeroką skalę lotnictwo i czołgi, a później także gazy bojowe, na skutek zaciętego oporu Etiopczyków, osiągających nawet lokalne sukcesy, marsz wojsk inwazyjnych w głąb terytorium Etiopii (Abisynii) był powolny, co stało się powodem zmiany na stanowisku głównodowodzącego. Nowym wodzem naczelnym został marszałek Pietro Badoglio. Kolejne sukcesy Włochów w dwóch bitwach w Tembien, pod Aradam, Korahie i największej bitwie tej wojny pod Majczeu otworzyły im drogę do centrum kraju i doprowadziły 5 maja 1936 do upadku stolicy Addis Abeby.
Władca kraju, cesarz Hajle Syllasje I wraz z rządem i rodziną udał się na wygnanie do Europy, a w dniu 9 maja rząd włoski pod przewodnictwem Benito Mussoliniego ogłosił dekret o aneksji Etiopii i o nadaniu królowi Włoch Wiktorowi Emanuelowi III tytułu cesarza Etiopii.
Kraj został włączony do Włoskiej Afryki Wschodniej, na czele której w uznaniu zasług postawiono generała, a następnie marszałka, Grazianiego z tytułem generała-gubernatora i wicekróla Etiopii.
Okupacja kraju wywołała powszechny ruch oporu i trwała do wyzwolenia w roku 1941.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-18 04:48:23