Czytaj więcej"/> Drukuj
Wojna secesyjna - wojna domowa w Stanach Zjednoczonych Ameryki toczona w latach 1861–1865 pomiędzy stanami południowymi, tworzącymi Skonfederowane Stany Ameryki (Konfederację), określane też jako Południe i stanami północymi, pozostającymi w składzie Stanów Zjednoczonych, określanymi jako Unia lub Północ. Była najkrwawszą wojną kontynentu amerykańskiego i jedną z pierwszych w historii wojen totalnych. Spór, który spowodował wybuch owej wojny, dotyczył niewolnictwa: rozwinięta przemysłowo Unia żądała zniesienia niewolnictwa, natomiast gospodarka rolniczych stanów południa kraju oparta była w znacznej części na tej taniej sile roboczej.
Celem wojny dla Konfederacji było uzyskanie suwerenności, a dla Unii utrzymanie jedności kraju. Wojnę rozpoczął atak konfederatów na Fort Sumter (w Karolinie Południowej) 12 kwietnia 1861. Prezydentem Konfederacji był Jefferson Davis, wojskami Południa dowodził Robert Edward Lee, natomiast Prezydentem Unii był Abraham Lincoln, a armią Północy kierowali: Ullises Grant i William Sherman.
Wojna zakończyła się klęską Konfederacji i powrotem odłączonych stanów do Unii. Główne siły konfederatów skapitulowały w Appomattox 9 kwietnia 1865 roku, ostatnia konfederacka jednostka - krążownik "Shenandoah" - został internowany w Liverpoolu 8 listopada 1865.
W wojnie po stronie Unii zginęło ponad 350 tys. żołnierzy, a po stronie Konfederacji ponad 320 tys. Spowodowała ona wielkie zniszczenia obszarów kraju, na których toczyły się działania wojenne.
Wojna_secesyjna -
Abraham Lincoln wraz ze swymi generałami podczas wojny secesyjnej

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-09-19 06:58:13