Czytaj więcej"/> Drukuj
Wielki Step - ogólna nazwa obszaru geograficzno-historycznego na który składa się ciągły pas stepu zaczynający się od ujścia Dunaju, przechodzący przez Europę południowo-wschodnią, środkowe obszary Azji środkowej, i kończący się w Mongolii przy granicy z Koreą.
Wielki step jest największym obszarem roślinności stepowej na kuli ziemskiej, niemal pięciokrotnie większym od amerykańskiej Wielkiej prerii i wielokrotnie większym od obszaru Patagonii.
Na obszarze całego Wielkiego Stepu występują bardzo podobne warunki klimatyczno-geograficzne. Są to upalne lata i mroźne zimy połączone z niewielką ilością opadów i silnymi wiatrami. Tereny te nie są jednak zupełnymi pustyniami, gdyż występujące na nich minimalne opady deszczu umożliwiają wegetację roślin trawiastych.
Z powodu tych warunków klimatycznych na Wielkim Stepie jedyną formą gospodarki naturalnej jest hodowla owiec i bydła wymagająca ciągłego przemieszczania się w poszukiwaniu świeżych terenów do wypasu zwierząt.
Wielki Step miał ogromne znaczenie dla historii Azji i Europy. Ze względu na to, że na obszarze tym niemożliwe jest normalne, osiadłe rolnictwo, nie powstały tu nigdy silne struktury państwowe, a ludność tego obszaru przemieszczała się przez tysiące lat w niekontrolowany przez nikogo sposób. Często, zwłaszcza w okresie suszy, ludność zamieszkująca Wielki Step łączyła się w zbrojne struktury zwane ordami, które napadały na kraje graniczące z Wielkim Stepem, wpływając w istotny sposób na ich historię. Dotyczy to zwłaszcza Rosji, Chin, Bizancjum i Persji.
Aby zrozumieć mechanizm powstawania ord należy prześledzić mechanizmy powstawania struktur społecznych w Wielkim Stepie. Warunki klimatyczne wymuszały na Wielkim Stepie jednakowy i niezależny od kultury sposób życia i, co za tym idzie, odpowiednie struktury społeczne. Struktury te to: Auł na stepie był zwykłą koniecznością bytową, gdyż pojedyncza rodzina nie ma szans przeżycia w stepie, zaś auł liczący ponad 100 pasterzy staje się zbyt wielki aby można nim sprawnie administrować. Rozrost aułu ponad tę liczbę pasterzy wymagał jego podzielenia na dwie mniejsze jednostki. Auł był zarządzany przez głowę rodu - zwykle najbardziej doświadczonego, ale wciąż sprawnego fizycznie pasterza. Auł nie przebywał nigdy w jednym miejscu zbyt długo, przenosząc się w miarę tego, jak jego bydło, konie i owce ogołacały z trawy kolejne pastwiska. Kluczową sprawą dla przeżycia aułu jest właśnie owo pastwisko. Jego zdobycie wymagało (zwłaszcza w okresach suszy) walki o nie z innymi aułami. Stąd pasterze, oprócz nadzorowania stad byli zmuszeni do ciągłej walki z pasterzami z innych aułów i dlatego byli od dzieciństwa stale ćwiczeni w umiejętności walki łuczniczej i na rozmaite rodzaje broni białej.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-23 17:24:39