Czytaj więcej"/> Drukuj
Wielka Schizma Zachodnia to okres trwający od roku 1378 do 1417, kiedy brak zgody kardynałów powodował, że do tytułu głowy kościoła rościło sobie pretensje dwóch, a nawet trzech papieży jednocześnie. Spór ten trwał wiele dziesięcioleci i stanowił katalizator dla dzieła reformacji, zapoczątkowanego przez Wycliffe'a.
Zaczęło się od przerwania wielowiekowej tradycji panowania włoskich papieży, mianowania papieżem Francuza Bertranda de Got (Klemens V) i przeniesienia stolicy papiestwa z Włoch do Awinionu, we Francji w roku 1309. Walka frakcji narodowych trwała dalej, papieże żyli w luksusie i zajmowali się bardziej polityką i pomnażaniem swoich posiadłości niż kościołem. Naocznym świadkiem tej sytuacji był Petrarka.
Po śmierci Grzegorza XI w marcu 1378 roku, na papieża wybrano Urbana VI, jednego z pracowników kurii. Gdy ten zaczął ograniczać uprawnienia kardynałów i rządzić żelazną ręką, grupa kardynałów o sympatiach francuskich wybrała na swojego papieża Roberta, kardynała Genewy. Roberta nazywano Rzeźnikiem z Ceseny, ponieważ na jego rozkaz, podlegający mu żołnierze zamordowali 3000 kobiet i dzieci z tej miejscowości, protestujących przeciwko zgwałceniu przez nich sześćdziesięciu kobiet. Rzeźnik przybrał imię Klemensa VII, po czym został ekskomunikowany przez Urbana VI. W odpowiedzi Klemens ekskomunikował Urbana i rozpoczęła się Wielka Schizma. Światem chrześcijańskim rządziło odtąd dwóch papieży - jeden w Rzymie, a drugi w Awinionie.
Po Klemensie papieżem awiniońskim został Benedykt XIII, złożony z urzędu wraz ze swoim rzymskim konkurentem Grzegorzem XII przez sobór w Konstancji, podczas którego wybrano (1417) papieżem Marcina V, zastępując nim trzech dotychczasowych pretendentów: Grzegorza XII, Benedykta XIII i mianowanego przez wcześniejszy sobór w Pizie Aleksandra V.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-25 02:28:06