Czytaj więcej"/> Drukuj
Urartu - starożytne królestwo we wschodniej Anatolii.
W XIII wieku p.n.e. we wschodniej Anatolii powstały małe państewka urartyjskie, których ludność stanowili przede wszystkim Huryci. Ekspansją na te tereny była zainteresowana Asyria. Jej ataki były jednak bezskuteczne i pod koniec IX w. p.n.e. król jednego z plemion urartyjskich Sarduri I, wykorzystując osłabienie wroga, utworzył nad jeziorami Wan i Urmia państwo Urartu (biblijny Ararat).
Stolicą Urartu była Tuszpa (ruiny miasta znajdują się na wzgórzu w tureckim mieście Van). Mieszkańcy Urartu zajmowali się uprawą głównie zboża i winorośli. Plony były obfite dzięki dobrze rozwiniętej irygacji. Największe dochody państwo czerpało z wydobycia rud żelaza i miedzi. Kraj znany był również z potężnych fortec. Na czele państwa zarządzanego przez urzędników stał król, który rządził w imieniu narodowego boga - Chaldi. W poszczególnych prowincjach kraju rządzili namiestnicy. W Urartu było niewolnictwo.
Za rządów następców Sarduriego państwo rozrosło się i stało lokalnym mocarstwem. W okresie największej świetności jego granice wynaczały Eufrat, jezioro Aleppo, jezioro Urmiam i jezioro Erewan. Sarduri II chciał nawet przesunąć granicę za Eufrat, ale został zatrzymany przez wojska asyryjskiego króla Tiglatpilesara II.
Kres państwa Urartu nadszedł w 714 p.n.e., gdy królestwo zostało podbite przez Asyryjczyków. Niecałe sto lat później byłe terytorium Urartu zajęli Scytowie, którzy przybyli z terenów dzisiejszej Rosji. W 610 p.n.e. dawne ziemie Urartu podbili Medowie, a po roku 600 p.n.e. zaczęli się na nich osiedlać Ormianie.
Do dzisiejszych czasów przetrwało wiele budowli urartyjskich. Za potomków starożytnych Urartyjczyków uważa się Ormian i Gruzinów.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-15 21:16:53