Czytaj więcej"/> Drukuj
Teodor Kufel (ur. 1920) – generał dywizji Wojska Polskiego, uczestnik powstania warszawskiego, funkcjonariusz służb specjalnych PRL (m.in. Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego), szef Wojskowej Służby Wewnętrznej (WSW).
Członek KPP, za co został aresztowany pod koniec 1937. Na początku 1944 oficer łącznikowy w Sztabie Głównym Armii Ludowej, w połowie 1944 szef urzędu bezpieczeństwa w Staszowie. Po wybuchu powstania warszawskiego (1 sierpnia 1944) walczył w batalionie Czwartaków, następnie w październiku 1944 komendant Okręgu Warszawa Lewa Podmiejska AL. W 1945 oficer Milicji Obywatelskiej w różnych jednostkach w Warszawie, w 1950 oficer Wojska Polskiego. Od 1952 funkcjonariusz Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, w 1954 słuchacz szkoły KGB w Moskwie. Od 1955 oficer Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej, następnie w 1958 przeszedł do kontrwywiadu wojskowego (Wojskowej Służby Wewnętrznej), na stanowisko zastępcy szefa I Zarządu WSW (ds. kontrwywiadu wojskowego). Dwa lata później (1960) stanął na czele Zarządu I WSW oraz jednocześnie sprawował funkcję zastępcy szefa WSW. Po odejściu ze stanowiska szefa WSW gen. bryg. Aleksandra Kokoszyna w 1964, w listopadzie tegoż roku zajął jego miejsce (jako pełniący obowiązki). Od 24 kwietnia 1965 szef Wojskowej Służby Wewnętrznej. W 1979 objął funkcję attache wojskowego w Berlinie (na stanowisku szefa WSW zastąpił go gen. dyw. Czesław Kiszczak, późniejszy minister SW i najbliższy współpracownik generała Wojciecha Jaruzelskiego w latach 80.). Kufel wrócił z Berlina 15 marca 1981, dwa lata później (1983) przeszedł na emeryturę.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-09-17 17:33:21