Czytaj więcej"/> Drukuj
Frates Militiae Templi, Pauperes Commilitones Christi Templique Salomonis (łac.) - Zakon Biednych Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona

Początki

Historia Zakonu Rycerzy Świątyni czyli Templariuszy rozpoczyna się w 1118 roku, kiedy to Hugo de Payns, rycerz z Szampanii i jego towarzysze: Godfryd de Saint-Omer, Godfryd d'Eygorande, Nicolas de Neuvic, Jean d'Ussel, Jean de Meymac i Pierre d'Orlean złożyli przed patriarchą Jerozolimy ślub ubóstwa, czystości i posłuszeństwa według reguły cysterskiej (św. Bernarda z Clairvaux) i zobowiązali się, służąc jako rycerze, bronić pielgrzymów i chronić drogi. Jednak dopiero 10 lat później na synodzie w Troyes, któremu przewodzili kardynał legat Mateusz d'Albano i Bernard opat Clairvaux, templariusze faktycznie konstytuują się jako zakon: otrzymują Regułę Zakonną (sentencją staje się Memento Finis) i białe płaszcze. Opiekunami zakonu zostają papież Honoriusz i Szczepan, patriarcha Jerozolimy.
Nazwa zakonu pochodzi od łacińskiego słowa templum – świątynia, od ich siedziby w pobliżu dawnej świątyni Salomona w Jerozolimie. Symbolem zakonu było dwóch rycerzy na koniu.

Struktura

Na czele Zakonu stał Wielki Mistrz, ale jego władza podlegała kontroli wybieranych przez Zakon urzędników (Kapituła Generalna).
Członkowie Zakonu dzielili się na cztery grupy: braci-rycerzy (fratres milities), braci służebnych -giermków (fratres servientes armigerii), kapelanów (fratres capellani), oraz służby i rzemieślników (servients famuli et officii).

Historia

19 marca 1128 r. templariusze otrzymują pierwsze nadanie z rąk Teresy , królowej Portugalii, która oddaje im zamek w Soure nad Mondego strzegący południowej granicy królestwa przed Maur ami. Także w tym roku Hugo de Payns zakłada prowincję angielską ze Starą Świątynią w Holborn jako ośrodkiem, a Gotfryd z Saint-Omer, syn kasztelana z Saint-Omer uzyskuje darowizny na rzecz zakonu od Wilhelma Clitona, hr. Flandrii. W kolejnych latach templariusze pozyskują kolejnych hojnych sponsorów i współbraci. 14 lipca 1130 r. ślub zakonny składa Rajmund Berengar III, hrabia Barcelony i Prowansji, ofiarowując templariuszom zamek Granena na granicy marchii saraceńskiej, zaś Alfons, kr. Portugalii obdarza templariuszy nadaniem puszczy Cera pozostającej w rękach Saracenów; po wyzwoleniu regionu rycerze zakładają Coimbrę, Ega i Rodin, które podlegają papieżowi bez pośrednictwa biskupów, a w 1131 podczas oblężenia Burgos Alfons I, kr. Aragonii pozostawia w testamencie templariuszom 1/3 swego królestwa. Jednak po jego śmierci w 1134 roku poddani unieważniają testament dzielący królestwo pomiędzy zakony rycerskie i przekazują królestwo don Ramirowi, bratu Alfonsa, biskupowi Burgas; w walkach o sukcesję, które wybuchły po unieważnieniu testamentu templariusze nie wzięli udziału. Kolejne nadania uzyskują w 1132 uzyskując zamek Barbara od Armengola, hr. Urgel, a w 1134 twierdzę saraceńską Calatrava zdobytą przez Alfonsa, kr. Kastylii i Aragonii od arcybiskupa Toledo, zaś w kwietniu tego roku Rajmund Berengar IV, hr. Barcelony przyrzeka templariuszom pomoc w obronie Graneny.
24 maja 1136 umiera Hugon de Payns, pierwszy mistrz templariuszy, jego następcą zostaje wybrany Robert de Craon z Andegawenii, który uzyskuje od papieży szereg bulli obejmujących przywileje dla zakonu i stanowiących podstawę ich działalności. 23 marca 1138 r. papież Innocenty III wydaje bullę Omne Datum Optimum stanowiącą podstawę przywilejów templariuszy: wprowadza do zakonu braci kapelanów, wyłącza templariuszy spod władzy kościelnej (poza papieską) i powierza mistrzowi oraz kapitule pełną odpowiedzialność za władzę w Zakonie, wyłącza spod opłaty dziesięcin, upoważnia do budowy kaplic i kościołów wyłączonych spod jurysdykcji biskupów. Bulla Milites Templi z 1144 r. nadaje templariuszom prawo do kwestowania raz do roku w każdym kościele, nawet w okolicach obłożonych interdyktem; w tymże roku templariusze przyjmują do swego grona będącego w agonii i obłożonego klątwą Gotfryda z Mandeville, hr. Essex, co umożliwia jego pochowanie w ziemi poświęconej i stanowi wyraz ich szczególnego przywileju. W 1145 r. kolejna bulla Militia Dei powiadamia biskupów o prawie templariuszy do budowy kaplic, a w 1147 papież Eugeniusz III nadaje templariuszom godło czerwonego krzyża na białych habitach (ma być symbolem permanentnej krucjaty zakonu przeciw niewiernym) podczas obrad kapituły generalnej Zakonu w Paryżu. Wszystkie te przywileje uszczuplające dochody duchowieństwa i wyłączające templariuszy spod jurysdykcji biskupiej powodują narastanie niechęci kleru do zakonu.
Nowe bractwo wypełniło lukę w wewnętrznej organizacji kolonialnego państwa Franków. Początkowo spełniało tylko rolę policji, patrolując drogi i zwalczając opór ludności miejscowej – muzułmańskiej i chrześcijańskiej. Odciążało w ten sposób szczupłe siły wojskowe królestwa od zajmowania się sprawami bezpieczeństwa wewnętrznego w okupowanym kraju. Dlatego szybko zyskało uznanie, popularność i cieszyło się poparciem króla i możnych. Również duchowieństwo przyjęło z zadowoleniem powstanie rycerskiego bractwa.
Gdy w 1291 roku upadło Królestwo Jerozolimskie, pozbawieni siedziby templariusze przenieśli się na Cypr (1291), a następnie do Francji. Od XIII w. działali także w Polsce.
Król francuski Filip IV Piękny który miał wielkie długi u templariuszy postanowił uwolnić się od nich. 13 października 1307 uwięził członków zakonu we Francji, zarzucając im herezję, świętokradztwo, czary, rozpustę i spiskowanie z Saracenami. Po długotrwałym procesie, trwającym do czerwca 1311 roku, sobór w Vienne zdecydował o kasacie zakonu templariuszy. Jego majątki we Francji zostały skonfiskowane, wielu templariuszy poniosło śmierć na stosie, w tym Wielki Mistrz Jakub de Molay i 54 innych dostojników zakonnych.
Ulegając naciskom króla Francji papież Papież Klemens V rozwiązał zakon w 1312 (ostatecznie jednak uniewinnił go z zarzutów o herezję). Po kasacie zakonu templariuszy dobra jego zostały przez papieża przekazane joannitom, jednak nie wszystkie udało im się przejąć (część przejeli lokalni władcy). Części templariuszy pozwolono na utworzenie nowych zakonów o odmiennych regułach, np. cysterskiej (Zakon Rycerzy z Montesa, Hiszpania), czy Zakon Rycerzy Chrystusa, Portugalia).
Po rozwiązaniu zakonu templariuszy, kontynuatorzy ich tradycji mieli ponoć w czasach nowożytnych utworzyć masonerię. Nie ma na to jednak przekonujących dowodów, choć część lóż masońskich przyjęła nazwę Rycerzy Świątyni, a więc "templariuszy".

Wielcy Mistrzowie Zakonu

Wszyscy Wielcy Mistrzowie Zakonu Templariuszy pochodzili z Francji:
  1. 1118-1136 - Hugh de Payens
  2. 1136-1146 - Robert de Craon
  3. 1146-1149 - Everard des Barres
  4. 1149-1153 - Bernard de Tremelai
  5. 1153-1156 - Andre de Montbard
  6. 1156-1169 - Bertrand de Blanquefort
  7. 1169-1171 - Philip de Milly
  8. 1171-1179 - Odo de St Amand
  9. 1179-1184 - Arnold de Toroga
  10. 1185-1189 - Gerard de Ridfort
  11. 1191-1193 - Robert de Sable
  12. 1193-1200 - Gilbert Erail
  13. 1201-1208 - Philip de Plessiez
  14. 1209-1219 - William de Chartres
  15. 1219-1230 - Pedro de Montaigu
  16. 12??-1244 - Armand de Perigord
  17. 1245-1247 - Richard de Bures
  18. 1247-1250 - William de Sonnac
  19. 1250-1256 - Reynald de Vichiers
  20. 1256-1273 - Thomas Berard
  21. 1273-1291 - William de Beaujeu
  22. 1291-1293 - Tibald de Gaudin
  23. 1293-1314 - Jacques de Molay

Bibliografia

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-25 12:26:18