Czytaj więcej"/> Drukuj
Noe (hebr. נוח), wg Księgi Rodzaju (6,8-9,29) syn Lameka, patriarcha, człowiek prawy i sprawiedliwy, który jedyny spośród ówczesnych zepsutych ludzi znalazł łaskę w oczach Boga Jahwe. Dlatego Bóg postanowił sprowadzić powszechny potop, mający zgładzić ludzkość i oszczędzić Noego wraz z rodziną i zwierzętami Ziemi. W tym celu kazał zbudować arkę, pomieścić w niej rodzinę i po parze wszystkich niepływających zwierząt, aby przeczekać katastrofę. Arka spoczęła po 40 dniach potopu na górze Ararat, a Noe zszedł na ląd i złożył Panu ofiary z bydła i ptactwa. Bóg obiecał nie sprowadzać więcej potopu z powodu człowieka i na znak przymierza rozciągnął na niebie łuk - tęczę. Według tradycyjnej chronologii biblijnej Noe żył w latach 2902 p.n.e.-1952 p.n.e..
Przymierze Jahwe z Noem rozciąga się, zdaniem wyznawców judaizmu w przeciwieństwie do przymierza z Abrahamem na wszystkich ludzi i obejmuje (wg siedem przykazań: Ortodoksyjni żydzi zalecają nie-żydom raczej przestrzeganie tych praw (tzw. prawa noahickie) niż konwersję na judaizm.
Według Biblii Noe jako pierwszy człowiek założył winnicę i zaznał upojenia alkoholowego. Syn Noego Cham znalazł ojca nagiego i powiedział o tym braciom - Semowi i Jafetowi, za co został przeklęty. Według polskiej legendy szlacheckiej szlachta pochodzi od Jafeta, chłopi od Chama, a Żydzi - od Sema.
Noe jest przedmiotem licznych legend. Według jednej z nich żona Noego nie chciała wejść do arki, co spowodowało wielką kłótnię między małżonkami. Według Koranu żona Noego, Waila, usiłowała przekonać wszystkich, że jej mąż oszalał.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-25 02:47:07