Czytaj więcej"/> Drukuj
Naczelnik Państwa, Tymczasowy Naczelnik Państwa - nazwa głowy państwa polskiego w latach 1918-1922. Funkcję tę sprawował Józef Piłsudski.
Kompetencje Tymczasowego Naczelnika Państwa określał dekret wydany przez Piłsudskiego 22 listopada 1918. Naczelnik miał najwyższą władzę cywilną i wojskową w państwie, którą miał złożyć na ręce wybranego w demokratycznych wyborach Sejmu Ustawodawczego. Powoływał odpowiedzialnych przed sobą Prezydenta ministrów oraz ministrów. Projekty ustawodawcze przedstawiane przez rząd wymagały podpisów właściwego ministra, Prezydenta ministrów oraz Naczelnika. Miały utrzymać swą moc obowiązującą pod warunkiem przedstawienia ich do zatwierdzenia na pierwszym posiedzeniu Sejmu Ustawodawczego.
Piłsudski zgodnie z treścią dekretu złożył 20 lutego 1919 władzę na ręce Sejmu, ten jednak powierzył mu funkcję Naczelnika, określając i ograniczając jego kompetencje w Małej Konstytucji. Naczelnik pozostał Naczelnym Wodzem, powoływał rząd za zgodą Sejmu i sprawował najwyższą władzę wykonawczą. Wchodził w skład Rady Obrony Państwa, powołanej w okresie zagrożenia państwowości przez agresję bolszewicką. Piłsudski złożył swą władzę 14 grudnia 1922 na ręce, wybranego przez Zgromadzenie Narodowe Prezydentem, Gabriela Narutowicza.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-15 02:21:35