Czytaj więcej"/> Drukuj
gen. Mieczysław Ludwik Boruta-Spiechowicz, ps. Kopa, Morawski, (1894-1985) – polski oficer.

Nota biograficzna

Urodzony 20 lutego 1894 w Rzeszowie. Aby uniknąć powołania do służby w armii austro-węgierskiej w 1913 wyjechał na studia do Belgii. Powrócił po jednorocznym pobycie w Akademii Handlowej w Antwerpii.
W czasie I wojny światowej był w Legionach Polskich, od 1918 w Wojsku Polskim. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, m.in. w obronie Lwowa. W 1920 walczył w stopniu majora kolejno w 1 pułku strzelców, 3 pułku strzelców i 9 pułku strzelców u gen. Józefa Hallera. W 1921 ukończył Wyższą Szkołę Wojenną i awansował do stopnia podpułkownika. W latach 1922-1924 dowodził 32 pułkiem piechoty, następnie 71 pułkiem piechoty.
W 1934 został mianowany dowódcą 20 Dywizji Piechoty, a w kilka miesięcy później – 22 Dywizji Piechoty Górskiej "Podhalańczyków" w Przemyślu. W 1936 awansowany do stopnia generała.
We wrześniu 1939 dowódca m.in. Grup operacyjnych Bielsko i Boruta w składzie Armii Kraków. Od września dowodził Polską Organizacją Wojskową we Lwowie, którą opuścił 12 grudnia 1939 z zamiarem przedostania się do Francji. Aresztowany w nocy z 13 na 14 grudnia przez NKWD we wsi Sitno koło Nadwórnej. Więziony w Stanisławowie, następnie na Łubiance w Moskwie.
Po zawarciu Układu Sikorski-Majski zwolniony z więzienia. W sierpniu 1941 mianowany przez gen. Andersa dowódcą odtworzonej 5 Dywizji Piechoty. Po ewakuacji Armii Polskiej na Wschodzie, przeniesiony do Londynu, a następnie do Szkocji, gdzie od lutego 1943 do lipca 1945 pełnił funkcję dowódcy I Korpusu Pancerno-Motorowego.
Po wojnie, w grudniu 1945, powrócił do Polski. Do 1946 pełnił funkcję zastępcy szefa Departamentu Piechoty i Kawalerii w Ministerstwie Obrony Narodowej. Na skutek konfliktu z gen. Karolem Świerczewskim przeniesiony w stan spoczynku. W 1977 jeden z założycieli ROPCiO. Zmarł 13 października 1985 w Zakopanem, gdzie spędził ostatnie kilka lat swego życia.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-19 16:59:39