Czytaj więcej"/> Drukuj

Mariawityzm (z łac. Maria + vita = 'życie') - wspólnota religijna, która wyłoniła się w Polsce z Kościoła katolickiego na przełomie XIX i XX w. Jego założycielką była zakonnica Felicja Maria Franciszka Kozłowska, która po objawieniach w 1893 r. w Płocku podjęła misję uzdrowienia polskiego duchowieństwa. Po dziesięciu latach działalności tajne zgromadzenie księży mariawitów podjęło próby jego zalegalizowania. Napotkali oni jednak opór polskiej hierarchii kościelnej i mimo starań w samym Watykanie doszło do jego rozwiązania.
Członkowie zgromadzenia postanowili jednak kontynuować swoje dzieło i w 1906 uniezależnili się od katolików - ich przywódcy zostali wkrótce wyklęci przez papieża. W tym samym roku na wiarę mariawicką przeszło ok. 60-100 tys. wiernych. Nowy kościół przystąpił wkrótce do Unii Utrechckiej Kościołów Starokatolickich - sakrę biskupią przyjął dotychczasowy przełożony zgromadzenia ks. Jan Michał Maria Kowalski. Po śmierci założycielki ruchu w 1921 r. przeprowadził on szereg refrom, które wywołały kontrowersje w samym ruchu, m.in. wprowadził on małżeństwo księży z zakonnicami czy kapłaństwo kobiet. Doprowadziło to do rozłamu w samym mariawityzmie na dwa odłamy: Kościół Starokatolicki Mariawitów, który powrócił do tradycji wczesnomariawickiej, oraz Kościół Katolicki Mariawitów, który kontynuował nurt reformatorski arcybiskupa Michała.
Obecnie oba odłamy posiadają ok. 28,3 tys. wiernych, z czego Starokatolicki KM - 25,5 tys., a Katolicki KM - 2,8 tys.
Podstawowym źródłem wiary mariawickiej, obok Biblii, są objawienia spisane przez Kozłowską i zebrane jedną całość jako Dzieło Wielkiego Miłosierdzia. Najważniejszym miejscem dla mariawitów jest ich płocka katedra, nazywana Świątynią Miłosierdzia i Miłości.
Link zewnętrzny:
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-25 15:31:34