Czytaj więcej"/> Drukuj
Książę - tytuł władców feudalnych, używany w mniejszych państwach. Książę różnił się od króla tym, że nie był koronowany. Książę włada lub jest właścicielem księstwa.
W zachodniej Europie polski wyraz "książę" ma dwa tłumaczenia:
1) łac. princeps (fr., ang. prince, niem. Fürst): Ten tytuł dotyczył władcy niepodległego państwa. Książę-princeps nie miał nad sobą żadnego innego władcy, z wyjątkiem ewentualnie cesarza. Niektórzy władcy przyjmowali tytuł Wielkiego Księcia, chcąc jeszcze bardziej podkreślić swoją niezależność (np. Wielkie Księstwo Litewskie). Obecnie istnieją ciągle państwa, będące księstwami, np. Luksemburg, Liechtenstein, Monako. Książętami byli niektórzy władcy Polski, np. Mieszko I. We wschodniej Europie przyjął się tytuł: kniaź.
2) łac. dux (fr. duc, ang. duke, niem. Herzog): Tytuł arystokratyczny, pochodzący pierwotnie od poprzedniego. Po rozpadzie ustroju feudalnego (Francja, Anglia, Polska), książęta stali się podlegli królowi. Książę nie pochodzący z rodziny panującej nosił tytuł diuka.
Oba tytuły są dziedziczne. Czasem istnieją wyjątki między obu rozróżnieniami: przykładowo, brytyjski następca tronu nosi tytuł księcia-princeps Walii (Prince of Wales), mimo iż kraj ten znajduje się pod formalną administracją brytyjską i de facto jest to tytuł szlachecki.
W Polsce tytuł księcia zniosła konstytucja marcowa (1921). Konstytucja kwietniowa z 1935 r. zezwoliła na dowolne posługiwanie się swoimi tytułami o ile nie narusza to porzadku prawnego. Natomiast Konstytucja RP z 1997 r. nie wypowiada się na ten temat.
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-15 20:40:37