Czytaj więcej"/> Drukuj
Julian II Apostata (Flavius Claudius Iulianus) (332 (331?)-363) cesarz rzymski w latach 361-363.
Przydomek Apostata czyli Odstępca został mu nadany przez późniejszych pisarzy chrześcijańskich, ze względu na powrót z chrześcijanstwa do wiary przodków ("rzymskiej"). Kolejnym powodem dla którego chrześcijańscy historycy nie lubili Juliana były podejmowane przez niego próby przywrócenia równouprawnienia pogaństwa i chrześcijaństwa, które gwarantował edykt Konstantyna Wielkiego, a które to równouprawnienie zwalczali chrześcijanie.
Był synem Konstancjusza Gala. Został wyznaczony w 355 roku na cezara przez mordercę ojca - Konstancjusza II, który wymordował również cały ród Konstantyna i wysłany na wojnę z Germanami do Galii. Po trzyletniej kampanii, w roku 361 w Paryżu, wojsko ogłosiło go cesarzem. Nie dążył do zwarcia zbrojnego z mordercą ojca, starając się uniknąć wojny domowej. Gdy jednak Konstancjusz zaczął przygotowania do wojny z Julianem, młody august wyruszył ze swoją armią na Wschód. Zaskakując wierne Konstancjuszowi naddunajskie legiony, szybkim marszem dotarł do Tracji. Tam dowiedział się o śmierci Konstancjusza. Wkrótce potem wkroczył do rodzinnego Konstantynopola przyjaźnie witany przez mieszkańców miasta.
Julian zginął w czasie wojny z Persami w 363 roku n.e. w dość niejasnych okolicznościach (istnieją podejrzenia, że zabił go rzymski żołnierz - chrześcijanin) w Maranga na rzeką Tygrys podczas drobnego starcia z Persami.
Julian był ostatnim cesarzem wyznającym religię dawnych Rzymian, zarówno jego wuj - Konstantyn (Wielki), jak i cała rodzina wyznawała już chrześcijaństwo. Pozornie czynił tak też i Julian, jednak po objęciu władzy - najpierw jako cezar, zaś następnie august - jawnie odrzucił religię chrześcijańską, powracając do dawnych kultów (głównie Heliosa). Nie prześladował jednak chrześcijan.
Był człowiekiem niezwykle wykształconym - filozofem neoplatońskim wychowanym w Akademii w Atenach, a o jego zamiłowaniu do wiedzy świadczy to, że nawet w czasie wyprawy perskiej woził ze sobą książki i czytał je codziennie. Prowadził niezwykle surowy i prosty tryb życia. Za jego rządów ukrócono przepych i wschodni zbytek, jaki cechował panowanie jego poprzedników.
Julian był autorem wielu pism o treści filozoficznej (np. "Cesarze"), oraz zabawnego traktatu, będącego paszkwilem na lubujących się w przepychu mieszkańców Antiochii pt. "Mispogon, albo Nieprzyjaciel Brody".
Poprzedni cesarzNastępny cesarz
Konstancjusz II (337-361) Jowian (363-364)

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-24 08:51:04