Czytaj więcej"/> Drukuj

okres przed zjednoczeniem (do 962)

W VII i VIII w. tereny obecnych Niemiec weszły w skład Państwa Franków. Frankowie schrystianizowali ludy niemieckie, ustanowili na ich ziemiach kilka metropolii kościelnych w: Moguncji, Akwizgranie, Salzburgu, Hamburgu, Bremie, Koloni, Akwilei. Po śmierci Ludwika Pobożnego (840) państwo Franków ogarnęła wojna domowa toczona przez 3 pretendentów do tronu: Lotara (najstarszy), Ludwika (średni), Karola (najmłodszy). W wyniku wojny imperium zostało podzielone na 3 części (traktat w Verdun 843): zachodnią - późniejszą Francję, środkową - Fryzję, Lotaryngię, Alzację, Burgundię, Italię, wschodnią - późniejsze Niemcy.
Pierwszym królem wschodniofrankońskim został Ludwik. Z powodzeniem rozszerzał tereny państwa wcielając do niego Alzację, Lotaryngię, Fryzję, uzależnił Wielkie Morawy. Po jego śmierci (876) państwo rozpadło się na kilka luźno związanych ze sobą księstw. Jeden z synów Ludwika - Karol Otyły zjednoczył dawne państwo Franków (na krótko), zdołał w 881 r. koronować się na cesarza, jednakże jego nieudolne rządy doprowadziły do detronizacji (887). Po nim władzę przejęli kolejno Arnulf z Karyntii (król wschodniofrankijski od 887, cesarz 896-899) i Ludwik III Dziecię (900-911). Na Ludwiku wygasła męska linia Karolingów (we wschodniej części państwa Franków). Plemienni książęta przekazali władzę Konradowi I (911-918). Po śmierci Konrada w 918 r. do władzy dochodzi dynastia saska (panująca 919-1024). Pierwszym królem z tejże dynastii był Henryk I Ptasznik (919-936). Za rządów tegoż króla niemieckie zdobycze na wschodzie sięgneły Odry, zagarniając terytorium Słowian Połabskich, tworząc na ich ziemiach Marchię Wschodnią. Henryk powściągnął samowole książąt plemiennych, opierając się na wysokich dostojnikach kościelnych (biskupach, opatach). Król ten zawarł układ z Węgrami (926), uzależnił nowopowstałe państwo czeskie - 929 (powstałe na gruzach Wielkich Moraw). Pod koniec życia zmusił w 933 r. władcę duńskiego do złożenia hołdu i płacenia corocznego trybutu.
Następcą Ptasznika był Otto I Wielki (936-972). W poł. X w., gdy Otto przebywał w Italii miał miejsce wielki najazd Węgrów na Bawarię i Karyntię, jednocześnie wybuchło powstanie Słowian Połabskich, zagrażając posiadłością Ottona na wschód od Łaby. Szybko powróciwszy Otto rozbił Węgrów na Lechowym Polu (955), ruszywszy na północ krwawo stłumił Wieletów. W 951 Otton koronował się w Mediolanie na króla Italii (Longobardów). Następną wyprawę do Włoch skierował do Rzymu, w którym papież Jan XII w 962 koronował go na cesarza. Jednocześnie Otto zmienił nazwę państwa na Królestwo Niemieckie.

Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego (962-1806)

W 962 r. wraz a cesarską koronacją powstało Święte Cesarstwo Rzymskie obejmując na stałe ziemie Królestwa Niemieckiego, Księstwa Czeskiego, Królestwa Italii a od 1034 r. Królestwo Burgundii a przejściowo Księstwo Polskie, Księstwo Węgierskie, Księstwo Danii. W 968 r z inicjatywy Ottona powstała metropolia kościelna w Magdeburgu, obejmująca wszystkie ziemię Słowian podbitych przez Niemców. Za Ottona chrzest przyjął polański książę Mieszko I (960-992), który złożył hołd lenny Ottonowi (971) z Ziemi Lubuskiej i Pomorza Szczecińskiego. Umierając Otto pozostawił całą władzę swemu pierworodnemu synowi Ottonowi II (973-983).

Niemiecka Republika Demokratyczna

Republika Federalna Niemiec (po 1990)

Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-05-15 10:58:33