Czytaj więcej"/> Drukuj
Herod I Wielki (Herodes Magnus) - urodzony w 73 lub w 72 roku p.n.e. - zmarł w 4 roku p.n.e. - syn Idumejczyka Antypatra i Nabatejki Kypros. Od roku 47 p.n.e. był namiestnikiem Galilei mianowanym przez swojego ojca, a od 46 r. p.n.e. namiestnikiem Celesyrii i Samarii z ręki Sekstusa Cezara. W latach 39 - 4 p.n.e. król Judei z łaski Rzymu.
W konflikcie między Oktawianem i Antoniuszem wziął stronę tego drugiego, ale po jego klęsce pod Akcjum ukorzył się przed Oktawianem, który potwierdził jego władzę w Judei i oddał Herodowi ziemie zagarnięte wcześniej przez Kleopatrę. W latach 20. I wieku p.n.e. królestwo Heroda obejmowało, prócz Palestyny, też część dzisiejszej Jordanii, Libanu i Syrii. Sprawny władca i zarządca, znany z zainicjowania budowy wielu budowli (np. twierdza Antonia widoczna z Via Dolorosa). W Nowym Testamencie przedstawiony został jako tyran pragnący zgładzić Jezusa. Wprawdzie nie ma żadnych danych, które potwierdzałyby ten zamiar Heroda, to jednak wiadomo, że pod koniec życia dopuścił się wielu mordów, m.in. na swoim synu pierworodnym, Antypatrze (synu pierwszej żony, Doris). Zabił też jedną ze swoich żon, oraz jej synów, brata, dziadka i matkę. Tak więc opowieści o okrucieństwie Heroda i jego żądzy krwi nie są przesadzone, choć jego zachowanie pod koniec życia wynika z choroby umysłowej i intryg dworskich.
Zobacz też:
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-19 17:37:43