Czytaj więcej"/> Drukuj
Helmut Schmidt (ur. 23 grudnia 1918 w Hamburgu) – niemiecki polityk, członek Socjaldemokratycznej Partii Niemiec, kanclerz Niemiec w latach 1974-1982, krótko także minister spraw zagranicznych.
Syn nauczyciela i nauczycielki, uczęszczał do szkoły Hamburg Lichtwark, ukończył ją w 1937. W trakcie II wojny światowej służył w obronie powietrznej Bremy, po krótkiej służbie na froncie wschodnim wrócił do Niemiec w 1942, gdzie pracował jako nauczyciel i doradca w ministerstwie lotnictwa. Również w 1942 poślubił Hannelore "Loki" Glaser. Od grudnia 1944 służył jako Oberleutnant w artylerii na froncie zachodnim. Dostał się do niewoli brytyjskiej w kwietniu 1945 i do sierpnia był jeńcem wojennym.
Po wojnie uczył się w Hamburgu, studiował ekonomię i nauki polityczne. Uczelnię skończył w 1949. Do SPD zapisał się w 1946, a w latach 1947-1948 był przewodniczącym Niemieckiego Socjalistycznego Związku Studentów (Sozialistische Deutsche Studentenbund, SDS), ówczesnej organizacji studenckiej SPD.
Po studiach pracował w samorządzie Hamburga w wydziale polityki gospodarczej, a od 1952 w hamburskim ministerstwie gospodarki i transportu.
Wybrany do Bundestagu w 1953, w 1957 został członkiem prezydium frakcji parlamentarnej SPD. Był głośnym krytykiem polityki rządu konserwatywnego. W 1958 organizował kampanię przeciwko broni jądrowej i wyposażaniu Bundeswehry w taką broń. Utracił mandat w 1958.
Od 1961 do 1965] senator do spraw wewnętrznych w Senacie Hamburga. Poprawił swoją reputację zdecydowanymi działaniami podczas powodzi miasta w 1962.
W 1965 ponownie wybrany do Bundestagu, w 1967 wybrany przewodniczącym parlamentarnej frakcji SPD i wiceprzewodniczącym partii w 1968.
W 1969 w rządzie Willy'ego Brandta pełnił funkcję federalnego ministra obrony. Od czerwca 1972 – minister gospodarki, a od grudnia do maja 1974 – minister finansów.
Po rezygnacji Brandta został kanclerzem 16 maja 1974. Głównym wyzwaniem jego rządu była światowa recesja gospodarcza. Schmidt przyjął twardą i konserwatywną linię postępowania. Aktywnie współdziałał z Valérym Giscardem d'Estaing na rzecz poprawienia stosunków z Francją. W 1975 podpisał Akt Końcowy KBWE, tworzący Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie.
Pozostał na stanowisku kanclerza po wyborach w 1976 – był to już rząd koalicyjny SPD z Wolną Partią Demokratyczną. Jego polityka wobec terrorystycznej Frakcji Czerwonej Armii była niepewna, choć zazwyczaj trzymał się linii bezkompromisowej. Zezwolił jednostce antyterrorystycznej GSG-9 na rozwiązanie siłowe problemu z porwanym samolotem Lufthansy.
Swą polityczną przyszłość silnie związał z rozszerzeniem NATO po radzieckiej inwazji na Afganistan.
W listopadzie 1980 został ponownie powołany na kanclerza. W październiku 1980 wszczepiono mu rozrusznik serca.
W lutym 1982 wygrał konstruktywne wotum nieufności, lecz we wrześniu czterech ministrów z FDP odeszło z rządu. Po próbach kontynuowania działalności gabinetu w formie rządu mniejszościowego, został zmuszony do rezygnacji przez kolejne wotum nieufności 1 października (było to jedyne wotum nieufności w historii Niemiec, które zakończyło się odejściem kanclerza).
Jego następcą został Helmut Kohl (CDU).
W 1983 r. zaczął pracować w tygodniku "Die Zeit", gdzie w 1985 został dyrektorem zarządzającym.
Odszedł z Bundestagu w 1986, lecz pozostał aktywny. W grudniu został jednym z założycieli komitetu wspierającego powstanie Europejskiej Unii Monetarnej i powołania Europejskiego Banku Centralnego.

Pierwszy rząd Schmidta, 16 maja 1974 – 15 grudnia 1976

Zmiany

Drugi rząd Schmidta, 15 grudnia 1976 – 5 listopada 1980

Zmiany

Trzeci rząd Schmidta, 5 listopada 1980 – 1 października 1982

Zmiany
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-09-20 04:10:41