Czytaj więcej"/> Drukuj
Fryderyk_II_(cesarz_niemiecki) -
Fryderyk II (ur. 26 grudnia 1194, zm. 13 grudnia 1250) – syn cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego Henryka IV i księżniczki sycylijskiej Konstancji, wnuk Fryderyka I Barbarossy, przedstawiciel dynastii Hohenstaufów, król Sycylii od 1198, król Niemiec od 1212, książę Szwabii od 1212 do 1216, cesarz Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego od 1220 i król Jerozolimy od 1225-1228.
Urodził się w Jesi, niedaleko Ankony. W 1196 r. dwuletni Fryderyk został wybrany w Frankfurcie nad Menem na następnego króla Niemiec. Jednakże śmierć jego ojca Henryka IV rok później spowodowała, że władza została rozdzielona pomiędzy Filipem Szwabskim i Ottonem IV. W tej sytuacji, matka Fryderyka, królowa Sycylii, ogłosiła w 1198 r. Fryderyka królem Sycylii. W imieniu Fryderyka Konstancja zadeklarowała odłączenie królestwa Sycylii od Cesarstwa i zrzeczenie się Fryderyka z pretensji do korony króla Niemiec. Po jej śmierci (1198) opiekę nad Fryderykiem roztoczył papież Innocenty III. Dzięki jego poparciu Fryderyk został koronowany 9 grudnia 1212 w Moguncji na króla Niemiec, a 22 listopada 1220 na cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego.
W przeciwieństwie do większości cesarzy, Fryderyk większość czasu spędzał poza terenem Niemiec, głównie w królestwie Sycylii i we Włoszech.
W czasie swoich rządów wprowadził autokratyczny system administracyjny w królestwie Sycylii zarówno w zakresie administracji kościelnej jak i świeckiej. Wprowadzenie autokratycznych rządów na całym terenie rozległego cesarstwa nie było jednak możliwe, z tego względu Fryderyk musiał iść na ustępstwa poza obszarem Włoch. W 1220 r. nadał Kościołowi w Niemczech kartę swobód, rezygnując z bezpośredniej kontroli nad dobrami kościelnymi. Na wschodzie natomiast nadał nieograniczone prawa towarzyszowi z wypraw krzyżowych Hermanowi von Salza, wielkiemu mistrzowi zakonu krzyżackiego do ziem należących do obszaru Prus (1226).
Fryderyk_II_(cesarz_niemiecki) -
W podziękowaniu za koronację Fryderyk zobowiązał sie zorganizować krucjatę. W ramach przygotowań poślubił w 1225 r. Jolandę z Jerozolimy, następczynię tronu Królestwa Jerozolimy. Jednakże ociągał się z wyruszeniem na krucjatę, zajmując się staraniami przejęcia kontroli nad Królestwem Jerozolimy z rąk swego nowego teścia Jana z Brienne. Gdy w 1227 r. Fryderyk w dalszym zwlekał z wyruszeniem na krucjatę, został ekskomunikowany przez papieża Grzegorza IX. W czerwcu 1228 r. mimo ciążącej na nim klątwy wyruszył na krucjatę. Fryderyk podjął negocjacje z Al-Kamilem, władcą arabskiej dynastii Ayyubidów, w celu odzyskania i dołączenia Jerozolimy, Nazaretu i Betlejem do Królestwa Jerozolimy. Udane negocjacje doprowadziły do koronacji Fryderyka w Jerozolimie 18 marca 1229. Gdy po koronacji Fryderyk wrócił do Europy, Jerozolima została ponownie zajęta przez Arabów w 1244 r.
Zajęcie Jerozolimy przyniosło Fryderykowi sławę i poważanie w Europie, skłoniło też papieża Grzegorza IX do zdjęcia ekskomuniki w 1231 r. (wydarzenie to znane jest jako pokój w San Germano).
W 1231 r. syn Fryderyka, Henry ogłosił się królem Niemiec i związał się z Ligą Lombardzką. Fryderyk pokonał Ligę w bitwie pod Cortenuova (1237), po czym przeszedł triumfalnie ulicami Cremony na czele pochodu słoni. W wyniku wojen z Liga Lombardzką naraził się po raz kolejny papieżowi i popadł w konflikt zbrojny z papieżem Innocentym III i jego następcą papieżem Innocentym IV. W wyniku konfliktów z papieżem był ponownie ekskomunikowany (1239 i 1245). W 1241 r. odniósł zwycięstwo nad flotą papieską u wybrzeży Genui.
W ostatnich latach życia wiele czasu spędził w klasztorze cystersów w Fiorentino na Sycylii. W tym czasie pisał traktat o sokolnictwie (1246) i wprowadził koncepcję zera do europejskiej arytmetyki.
Jego szczątki spoczywają w sarkofagu w katedrze w Palermo na Sycylii, obok sarkofagów jego rodziców (Henryka IV i Konstancji) i dziadka (Roger II).
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-25 14:36:01