Czytaj więcej"/> Drukuj
Dynastia sabaudzka (wł. Casa di Savoia) - dynastia panująca w Sabaudii i Piemoncie (1000-1732), na Sycylii (1713-1720), w Królestwie Sardynii (1720-1861), w zjednoczonym Królestwie Włoskim (1861-1846), w Hiszpanii (1871-1873) oraz w Chorwacji (1941-1943).
Założycielem dynastii sabaudzkiej był hrabia Sabaudii Humbert I Białoręki (980-1047), który władał Sabaudią od 1003. Jego syn Oddo (1010-1060), władał również Piemontem, dzięki małżeństwu z dziedziczką Turynu - Adelajdą. Wiktor Amadeusz II (1666-1732) na mocy pokoju utrechckiego otrzymał w 1713 Sycylię (zamienioną w 1720 na Sardynię) i tytuł królewski. Główna gałąź dynastii sabaudzkiej wygasła w 1831 na Karolu Feliksie. Młodsza linia odziedziczyła tron (w osobie Karola Alberta) i przyczyniła się do zjednoczenia Włoch, których pierwszym królem został w 1861 król Sardynii - Wiktor Emanuel II. Jego młodszy syn - Amadeusz panował w latach 1871-1873 w Hiszpanii. Ostatni król z dynastii sabaudzkiej, Humbert II, abdykował w 1946.
Hrabiowie Sabaudii (1000-1416)
Książęta Sabaudii (1416-1720, 1730-1732)
Królowie Sardynii (1720-1861)
Królowie Włoch (1861-1946)
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-30 21:38:57