Czytaj więcej"/> Drukuj
Chazarowie - starożytny lud koczowniczy pochodzenia tureckiego, zajmujący tereny między dolną Wołgą a Kaukazem. Trudnił sie pasterstwem i łupiestwem. Większość mieszkańców wyznawała islam i chrześcijaństwo, lecz jego elita w obawie o tożsamość etniczną przeszła na judaizm (z którego jednak pod koniec istnienia państwa zrezygnowała na rzecz islamu) - nie jest do dziś dnia pewne, czy był to ortodoksyjny judaizm, czy karaimizm, choć większość danych sugeruje ten drugi. Językiem urzędowym był hebrajski.
Chazarowie przywędrowali z Azji w IV wieku (prawdopodobnie z terenów dzisiejszego Dagestanu). W 560 r. popadli w zależność od kaganatu tureckiego. W VI i VIII wieku utworzyli własne państwo, tak zwany Kaganat Chazarski, ze stolicą w Semender (około roku 800 przeniesiona do Itil ). W największym rozkwicie ich tereny rozciągały sie między Morzem Kaspijskim , Dnieprem i Kamą. Za Justyniana II skutecznie włączyli się w walki o władzę w Bizancjum. Od IX wieku powoli tracą znaczenie polityczne, ale następuje rozwój handlu i gospodarki. W 965 rozbici po wyprawie kniazia Światosława, wymieszali się z Połowcami. Prawdopodobnie za ich sprawą na terenach obecnej Polski pojawili się pierwsi Żydzi. Pozostałością po Chazarach są Karaimi (choć istnieją teorie mówiące o ich późniejszym napływie), a także wiele nazwisk żydowskich pochodzenia tureckiego (np. Kaplan).
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-14 16:47:16