Czytaj więcej"/> Drukuj
Celibat to forma życia kogoś, kto dobrowolnie zrezygnował ze związków seksualnych.
W Kościele katolickim celibat jest wymagany od osób wyświęconych (diakonów, prezbiterów, biskupów) w rytuale rzymskim od XI-XII wieku. Współczesny katolicyzm zna trzy przypadki wyświęcania żonatych mężczyzn na prezbiterów (księży): Dozwolone są natomiast święcenia żonatych diakonów stałych, jednak po śmierci współmałżonki nie mogą oni wstąpić w ponowny związek.
W Kościołach prawosławnych celibat obowiązuje biskupów. Kościoły protestanckie i Kościół anglikański zniosły go dla wszystkich swoich duchownych.
Podstawa teologiczna celibatu kościelnego tkwi w jego związkach ze święceniami, które łączą kapłana z Jezusem Chystusem. Natomiast w praktyce rozwiązanie to zostało wypracowane aby uchronić dobra i tytuły kościelne przed groźbą dziedziczenia.
Przyjęcie celibatu odbywa się podczas święceń diakonalnych. W Kościele katolickim (i nie tylko) celibat praktykowany jest także przez mężczyzn, którzy nie są kapłanami oraz przez kobiety. W tych przypadkach (zakonnice, eremici, członkowie instytutów świeckich itp.) konsekracja dokonuje się przez śluby lub inną więź świętą. Celibat jest jednak zawsze przyjmowany w wolności i "dla Królestwa niebieskiego" (Mt 19,12).
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-06-25 09:48:53