Czytaj więcej"/> Drukuj
Antoni Ponikowski (ur. 29 maja 1878 w Siedlcach- zm. 27 grudnia 1949 w Warszawie) - polski polityk, premier.
Przed pierwsza wojną działacz Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego. W rządach Rady Regencyjnej pełnił urząd ministra wyznań, religii i oświecenia publicznego (7 grudnia 1917 - 4 listopada 1918) i tymczasowego premiera (27 lutego - 4 kwietnia 1918). Od 19 listopada 1921 do 6 czerwca 1922 roku był premierem w tzw. rządzie fachowców i ponownie ministrem wyznań, religii i oświecenia publicznego, kierował też Ministerstwem Kultury i Sztuki. Jego rząd upadł wobec wotum nieufności ze strony Józefa Piłsudskiego. Antoni Ponikowski pełnił też szereg funkcji pozarządowych i akademickich. Był współorganizatorem polskiego szkolnictwa w Królestwie Polskim, w 1916 r. został profesorem miernictwa na Politechnice Warszawskiej, był też rektorem uczelni w latach 1921-1922 i 1923-1924. Po 1925 r. był prezesem Komitetu Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie, w latach 1925-1927 był prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej Kraju. Był też aktywnym politykiem, wchodząc w skład Rady Naczelnej Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji. W listopadzie 1930 został wybrany do Sejmu. W marcu 1935 zrzekł się manadatu poselskiego i wycofał się z życia politycznego. Po wojnie zajmował się działalnością naukową, jako kierownik katedry miernictwa Politechniki Warszawskiej.
Był żonaty z Karoliną z Opolskich, miał siedmioro dzieci.
Zobacz jeszcze:
Prowizorium rządowe Antoniego Ponikowskiego, Pierwszy rząd Antoniego Ponikowskiego, Drugi rząd Antoniego Ponikowskiego
Materiał wydrukowany z portalu zgapa.pl dnia 2021-07-30 23:23:15