Utrata Akki w roku 1291 przez chrześcijan zakończyła panowanie Franków na ziemiach syryjskich. Była to największa strata chrześcijańskiego świata w Ziemi Świętej.
Oblężenie miasta rozpoczęło się w dniu 6 kwietnia 1291 r. Miasta broniły oddziały Wenecjan i Pizańczyków a także rycerzy francuskich i angielskich. Muzułmanie zasypali mury miejskie pociskami z katapult, wyrządzając bardzo poważne straty obrońcom. Kilkakrotnie szpitalnicy dokonywali wypadów z miasta, jednak te kończyły się niepowodzeniem. Dnia 4 maja do miasta przybył król Cypr Henryk ze swoim wojskiem, które wzmocniło obrońców twierdzy.
Dnia 8 maja muzułmanie zdobyli mury zewnętrzne miasta wdzierając się do wież obronnych. W końcu po zawaleniu się wewnętrznego muru wdarli się do centrum, gdzie rozgorzały zaciekłe walki. Król Henryk ratował się ucieczką na galerze. Los miasta był przesądzony. 8 maja cała Akka znalazła się w rękach sułtana Al-Chalila. Broniły się jeszcze tylko resztki templariuszy w swojej siedzibie na krańcu miasta. Po tygodniu rycerze skapitulowali za cenę swobodnego odpłynięcia z miasta. W mieście zginęło wielu mieszkańców. Sułtan rozkazał zniszczenie miasta, z którego pozostały tylko ruiny.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.