Zakazane Miasto – zbudowane w Pekinie, wewnątrz Wewnętrznego Miasta, za panowania dynastii Ming. Otoczone murem obronnym i fosą. Mury zdobią wieże przykryte wielopiętrowymi dachami pokrytymi żółtą dachówką. Kompleks rozplanowano wzdłuż głównej osi północ – południe. Zajmuje obszar o długości 960 m i szerokości wynosi 760 m. Od południa prowadzi do niego Brama Niebiańskiego Spokoju T'ien-anmen. Naprzeciwko bramy usytuowany jest budynek Hali Najwyższej Harmonii T'aihotien zbudowany w 1627 a dalej, wzdłuż tej samej osi mniejszy pawilon Czunghotien, w którym cesarz przygotowywał się do uroczystości i Paohotien – sala audiencji. Wszystkie trzy budynki oficjalnej części pałacu zbudowano na trójstopniowym, marmurowym cokole, którego ściany ozdobiono reliefem. Od bieli tarasu odbija czerwień podpierających dach słupów. Masywny dach pokrywa lśniąca, złotożółta dachówka. W najokazalszym pawilonie T'aihotien odbywały się uroczystości koronacyjne, z okazji urodzin cesarza i Nowego Roku.
Za częścią oficjalną, oddzielona murem i bramą Kienkingmen znajduje się część prywatna, również złożona z trzech, umieszczonych wzdłuż tej samej osi obiektów: pałacu Kienkinggong (Pałac Niebiańskiej Czystości), pałacu Kunninggong (Pałac Ziemskiego Spokoju) – rezydencje cesarskiej pary oraz pawilonu Kiaotaitien (Sala Jedności łącząca parę cesarską). Pełen harmonii układ stanowił odzwierciedlenie filozofii, w której pierwiastek żeński i męski łączą się. Budowle oskrzydlono pomocniczymi pawilonami. W sumie, na terenie Zakazanego Miasta wzniesiono ok. 800 pałaców i wiele mniejszych pawilonów. Całość, wraz z ogrodami i trzema sztucznymi stawami, tworzyła zamkniętą kompozycję. Pałac cesarski został wpisany w 1987 na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
W parku Beihai, na Szmaragdowej Wyspie zbudowano w 1652 r. lamaistyczną pagodę z górną częścią przypominającą ogromną butelkę. Pagoda została zbudowana z białego marmuru, przed nią stanęła świątynia Białej Pogody z pawilonem Tysiąca Buddów. Wzdłuż brzegów jeziora stanął zespół otwartych altan - Pięć Pawilonów Smoka. Północny brzeg zamyka Mur Dziewięciu Smoków ozdobiony barwnymi wizerunkami smoków wykonanymi z glazurowanych, rzeźbionych cegieł. Jest to mur, który osłaniał nieistniejącą świątynię.
Większość zabudowań wzniesionych za panowania dynastii Ming uległa zniszczeniu. Mandżurska dynastia Ts'ing odbudowała je. Do 1911 Zakazane miasto było niedostępne. Po upadku cesarstwa udostępniono je dla zwykłych śmiertelników.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.