XML czyli Extensible Markup Language to wzorowany na SGML-u sposób opisu znacznikami, umożliwiający wygodniejsze, szybsze i mniej sformalizowane przygotowywanie wszelkich dokumentów tekstowo-graficznych, które można bez większych problemów przenosić i adaptować do różnych form przekazu elektronicznego.
XML to język znaczników umożliwiający podobnie jak SGML tworzenie swoich własnych znaczników formatujących definiowanych w DTD dokumentu lub w tzw. schematach XML. W odróżnieniu od SGML-a możliwe jest jednak także stosowanie w XML-u kaskadowych arkuszy stylów CSS, programowalnych arkuszy stylów specjalnie zaprojektowanych dla XML-a o nazwie XSL i innych interaktywnych elementów często stosowanych przy pisaniu stron WWW.
XML wymaga znacznie większej dyscypliny przy pisaniu dokumentów niż HTML, gdyż zasadą interpretacji XML-a jest najpierw kontrola poprawności składniowej a dopiero później ew. wyświetlenie/wykonanie dokumentu, tak więc błędnie napisane dokumenty XML nie będą w ogóle wyświetlane przez przeglądarki. Z drugiej jednak strony, dzięki restrykcyjnej składni, dokumenty XML mogą być automatycznie przekształcane na inne formaty języków, przez programy zwane parserami.
XML i jego zastosowania prawdopodobnie w przyszłości zastąpią całkowicie HTML, gdyż XML w wersji 1.0 został uznany za standard przez W3C i jego rozwój jest silnie wspierany przez prawie wszystkie najważniejsze firmy produkujące oprogramowanie, takie jak: Microsoft, Oracle, Silicon Graphics, Sun Microsystems, Netscape i wiele innych. Od 4 lutego 2004 r. najnowszą wersją XML jest XML 1.1, która w porównaniu do XML 1.0 jest bardziej elastyczna pod względem stosowania różnych znaków standardu Unicode.
XML jest jednak czymś znacznie więcej niż HTML gdyż umożliwia pisanie dokumentów, które będą mogły być obsługiwane przez najróżniejsze urządzenia i programy. XML umożliwia też tworzenie tzw. aplikacji - czyli zestawów znaczników do konkretnych zastosowań, z których obecnie najbardziej znane są: XHTML, MathML, SVG, ChemXL. Zaletą XML-a jest możliwość dowolnego mieszania tych aplikacji, co umożliwia np. włączanie fragmentów MathML czy SVG w dokumenty napisane w XHTML-u, tworząc jeden, poprawny składniowo dokument XML.
Z XML wiążą się nierozerwalnie języki XML Namespaces, XML Base, XLink i XInclude.
Obecnie większość przeglądarek WWW nie obsługuje jeszcze bezpośrednio XML-a (choć częściowo jest już on obsługiwany przez Internet Explorer 6 oraz Operę i przeglądarki oparte na Gecko, np. Mozilla), ale możliwe jest już pisanie stron w XML-u, gdyż istnieją parsery tłumaczące XML na HTML lub XHTML pod warunkiem przestrzegania pewnych podstawowych reguł pisania dokumentu w XML.

Prosty przykład dokumentu XML:


title="instrukcja przetwarzania"?>


To jest przyklad. Sekcja" target="_blank" class="href-link" rel="nofollow">CDATA]>
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.