Wszechwład Maracewicz (ur. 1907 r. w Rydze, zm. 1987 w Buenos Aires) - komandor podporucznik.
Wszechwład Maracewicz urodził się w Rydze. Stamtąd wędrując wraz z rodzicami przez Irkuck, Odessę, Petersburg i Kijów dotarł do Polski w 1921 r. Tu zdał maturę (Warszawa), a w roku 1931 ukończył Szkołę Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu i w stopniu podporucznika marynarki podjął służbę w Marynarce Wojennej w Gdyni.
W 1938 r. za wybitne wyniki w służbie awansowany z pominięciem starszeństwa do stopnia kapitana marynarki. 30 sierpnia 1939 jako oficer sygnałowy wypłynął na ORP Błyskawica do Anglii. Tam zrazu pełnił funkcję wychowawcy w Szkole Podchorążych Marynarki Wojennej na ORP Bałtyk, a potem pływał na okrętach polskiej Marynarki Wojennej. W 1943, zastępuje jako pełniący obowiązki rannego dowódcę niszczyciela eskortowego ORP Ślązak, a od 28 czerwca 1943 zostaje dowódcą bliźniaczego ORP Krakowiak.
Do ważniejszych dokonań Krakowiaka w tym czasie zaliczyć należy: udział w operacji "Husky" (osłona i wsparcie ogniowe desantu na Sycylię – lipiec 1943), a także dokonany wespół z dwoma niszczycielami brytyjskimi rajd na wody Dodekanezu, którego celem było ostrzelanie portu Kalymnos (listopad 1943) i wreszcie operacje przy wybrzeżu francuskim ("D-Day"), gdzie 6 czerwca 1944 "Krakowiak" zatopił dwa niemieckie okręty patrolowe, a kilka dni później, wraz z innymi okrętami – dwa niemieckie ścigacze.
W 1945 r. przejmuje dowództwo jednego z największych polskich niszczycieli - ORP Piorun, na którym uczestniczy (w listopadzie 1945) w operacji „Deadlight”, kiedy to wybrane na zasadzie wyróżnienia okręty alianckie (z pośród polskich – cztery) dokonywały zatopienia niemieckich U-bootów.
Wszechwład Maracewicz został za swoją służbę odznaczony licznymi odznaczeniami wojskowymi: Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych (dwukrotnie), Medalem Morskim (z trzema okuciami) i brytyjskim Distinguised Service Cross (D.S.C.). W podsumowaniu pełnionej służby znalazł się w pierwszej dziesiątce polskich oficerów marynarki o najdłuższym stażu zaokrętowania w trakcie wojny.
Po zakończeniu służby w Siłach Zbrojnych na Zachodzie, po kilku nieudanych próbach przedarcia się żony i syna na Zachód, w kwietniu 1948 wyemigrował do Argentyny gdzie pływał jako kapitan statków handlowych. Wobec wyroków śmierci w procesie kolegów komandorów, którzy wrócili do kraju, zdecydował o pozostaniu w Argentynie na stałe. Zmarł w Buenos Aires, w 1987 r.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.