Wojna o niepodległość Belgii miała miejsce w latach 1830-1833 (tzw. Rewolucja Ludowa).
Od roku 1815 południowe Niederlandy znajdowały się pod panowaniem holenderskim. Wśród ludności przeważali katolicy, będący w opozycji do rządu holenderskiego. Za przykładem powstania lipcowego w Paryżu dnia 25 września 1830 roku doszło do wybuchu powstania w Brukseli. Naprzeciwko powstańcom Wilhelm I wysłał wojska holenderskie, które zostały pobite przez Belgów. Powstańcy powołali tez prowizoryczny rząd belgijski. Chcąc uniknąć rozszerzenia konfliktu zarówno Rosja jak i Prusy gotowe były do zdławienia powstania siłą. Na wniosek Anglii wszystkie strony konfliktu zaproszono do Londynu na konferencję pokojową. Brytyjczykom udało się w końcu pozyskać oba wschodnie mocarstwa w kwestii niepodległości Belgii. Dnia 4 października 1830 r. Francja i Anglia zagwarantowały w tzw. Protokole Londyńskim neutralność i niezależność Belgii. Na króla Belgii belgijski kongres narodowy wybrał Leopolda von Sachsen-Coburg. Po tym jak ostatnie wojska holenderskie opuściły Belgię, mocarstwa wschodnie ratyfikowały układy z Belgią wiosną 1833 r. Natomiast Holendrzy uznali jej niepodległość dopiero w roku 1839.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.