Unia Polityki Realnej to polska partia polityczna założona jako Ruch Polityki Realnej 14 listopada 1987 w Józefowie, sygnatariuszami byli m.in. Ryszard Czarnecki, Stefan Kisielewski, Janusz Korwin-Mikke, Stanisław Michalkiewicz, Robert Smoktunowicz. Od 6 grudnia 1990 zarejestrowana jako legalna partia pod nazwą Konserwatywno-Liberalna Partia Unia Polityki Realnej.
W wyborach do Sejmu I kadencji i Senatu II kadencji w 1991 r. Do Sejmu wprowadzono 3 posłów: Janusza Korwin-Mikkego (z Poznania), Lecha Pruchno-Wróblewskiego (z Warszawy) i Andrzeja Sielańczyka (z Katowic). W trakcie kadencji do koła poselskiego UPR dołączył poseł Antoni Dzierżyński (z Legnicy). Na UPR oddano w sumie 253 024 głosów (tj. 2,3%). W swych działaniach w Sejmie posłowie UPR skupiali się na zagadnieniach gospodarczych, w tym prywatyzacji i reprywatyzacji.
Najważniejsze inicjatywy ustawodawcze Klubu Poselskiego UPR w Sejmie I kadencji:
  • projekt konstytucji RP autorstwa Stanisława Michalkiewicza (projekt nie był rozpatrywany z uwagi na brak poparcia posłów - zamiast wymaganych 56 podpisało go 25 posłów),
  • projekt wprowadzający większościową ordynację wyborczą (odrzucony),
  • projekt ustawy o Radzie Stanu (odrzucony),
  • projekt ustawy o reprywatyzacji i rekompensatach (dwukrotna inicjatywa; do jej uchwalenia zabrakło zaledwie 15 głosów) oraz ustawa o uregulowaniu roszczeń wynikających z przejęcia gruntów na obszarze m. st. Warszawy,
  • projekt ustawy o obniżeniu ceł na samochody (zablokowany przez Komisję Ustawodawczą),
  • projekt ustawy o zmianie pozycji prawnej związków zawodowych (odrzucona),
  • oraz szereg projektów ustaw, jak np. o zmianie ustawy o zwalczaniu zbrodni ludobójstwa (rozszerzenie definicji ludobójstwa na zbrodnie popełnione w ramach "walki klasowej" z likwidacją ich przedawnienia); ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (zmiana stawki VAT z 22% na 7%) które nie zostały rozpatrzone z powodu rozwiązania Sejmu.
Najważniejszą inicjatywą polityczną była wniesiona przez posła Janusza Korwin-Mikkego uchwała lustracyjna nakazująca ministrowi spraw wewnętrznych ujawnienie nazwisk posłów, senatorów, ministrów, wojewodów, sędziów i prokuratorów będących tajnymi współpracownikami UB i SB. Uchwałę podjęto 28 maja 1992 i była o­na bezpośrednią przyczyną upadku rządu Jana Olszewskiego. Gdy w czerwcu 1993 w Sejmie głosowano wotum nieufności dla rządu Hanny Suchockiej posłowie UPR poparli ten wniosek. Głosowanie przeciw wotum posłowie UPR uzależnili od zagwarantowania przez rząd przeprowadzenia reprywatyzacji lub obniżenia stawki podatku VAT. Rząd odmówił przyjęcia tego warunku, po czym upadł minimalną większością.
W wyborach parlamentarnych w 1993 r. na UPR oddano 438 559 głosów (3,2%). Mimo znacznego wzrostu poparcia, UPR nie wprowadziła do Parlamentu ani jednego przedstawiciela. Wybory odbywały się według poprawionej ordynacji, wymagającej od partii politycznych uzyskania co najmniej 5% głosów. W trakcie kadencji do UPR wstąpił Jan Skrobisz wybrany z listy KPN.
W wyborach prezydenckich w 1995 r. Janusz Korwin-Mikke uzyskał 428 969 (2,4%) głosów.
W wyborach parlamentarnych w 1997 r. UPR startowała wraz z innymi mniejszymi podmiotami (m.in. partia Republikanie) jako komitet Unia Prawicy Rzeczypospolitej. Na listy komitetu padło 266 317 (2,1%) głosów.
W wyborach prezydenckich w 2000 r. Janusz Korwin-Mikke uzyskał 252 499 (1,4%) głosów.
W wyborach parlamentarnych w 2001 r. kanydaci UPR startowali z listy Platformy Obywatelskiej. Wedle umowy kandydaci na posłów z rekomendacji Unii Polityki Realnej znaleźli się na ostatnich miejscach list Platformy Obywatelskiej w każdym okręgu wyborczym. Do senatu UPR wystartowała samodzielnie za wyjątkiem Wrocławia, gdzie lider UPR Janusz Korwin-Mikke startował z listy Bloku Senat 2001. W wyniku wyborów nikt z UPR nie dostał się do Parlamentu RP.
W październiku 2002 na skutek dymisji dotychczasowego prezesa funkcję szefa partii objął Stanisław Wojtera, radny m. st. Warszawy wybrany z listy Prawa i Sprawiedliwości. Za jego kadencji UPR podjęła m. in. działania na rzecz likwidacji obowiązku montowania kas fiskalnych w taksówkach oraz protesty przeciwko wprowadzeniu ustawy o biopaliwach. Przygotowano nowele ustaw znoszących finansowanie partii politycznych z budżetu państwa oraz likwidujące podatek spadkowy. Wiosną 2004 w wyborach uzupełniających do Senatu we Wrocławiu popierany przez UPR Janusz Korwin-Mikke uzyskał przy bardzo niskiej frekwencji rekordowe 18% poparcia, lecz nie został wybrany.
W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004r. UPR zarejestrowała swe listy we wszystkich okręgach wyborczych gromadząc ponad 160 tys. podpisów poparcia. W wyborach, przy bardzo niskiej frekwencji UPR zdobyła zaledwie 1,87% głosów i nie zdobyła ani jednego mandatu. Do Parlamentu Europejskiego z list Platofrmy Obywatelskiej dostał się Paweł Piskorski, poseł na Sejm RP, a zwolnione przez niego miejsce zajął wiceprezes UPR, Leszek Samborski, który jednak w październiku 2004 roku opuścił UPR i został członkiem mazowieckich władz PO.
W dniu 4 czerwca 2005 r. Konwektykl UPR wezwał prezesa Stanisława Wojterę do ustąpienia ze stanowiska. Wobec odmowy, usiłowano dokonać konstruktywnej zmiany na stanowisku, jednak żaden z kandydatów nie zdołał uzyskać wymaganej większości 4/5. W tej sytuacji Konwektykl zwrócił się do Straży o usunięcie prezesa z Partii, aby umożliwić zmianę tym stanowisku, co też wkrótce nastąpiło (wymagana większość w tym przypadku również wynosi 4/5). Był to pierwszy przypadek usunięcia z partii urzędującego prezesa w historii UPR-u. Na następcę Wojtery został wybrany Jacek Boroń. Legalność wyboru nowego prezesa jest kwestionowana i zostanie rostrzygnięta decyzją Sądu Partyjnego.

Program partii

UPR ma na celu naprawę Polski, wyeliminowanie socjalizmu oraz stworzenie uczciwej, wolnej i sprawiedliwej IV Rzeczpospolitej. Jest partią konserwatywno-liberalną, co oznacza, że deklaruje zasady konserwatyzmu w życiu społecznym oraz liberalizmu w gospodarce. Zasady konserwatyzmu oznaczają, że partia jest przeciwna aborcji, tzw. "małżeństwom homoseksualnym" (ale nie homoseksualizmowi), przywilejom lub specjalnemu traktowaniu niektórych grup społecznych (a więc np. feministek, homoseksualistów itp.) gdyż stoi na stanowisku, że jednostka jest najmniejszą mniejszością, kiedy więc chronimy jednostkę, chronimy wszystkich w równym stopniu. Choć partia przywiązuje ważną uwagę do nauki chrześcijańskiej i katolickiej (szczególne poszanowanie Dekalogu), jest przeciwna specjalnemu traktowaniu Kościoła katolickiego (np. zwolnienia z podatków).
W gospodarce program partii przewiduje wprowadzenie wolności ekonomicznej (liberalizm). Partia chce ograniczyć wydatki państwa poprzez zrzeknięcie się przez nie większości zadań, np. wypłacania emerytur (mają się tym zająć prywatne fundusze emerytalne), zasiłków dla bezrobotnych itp. Państwo ma również przestać zajmować się oświatą, opieką zdrowotną itp., gdyż utrzymywanie ministerstw jest - zdaniem UPR - kosztowne i niczemu nie służy. Idealne państwo rządzone przez UPR zajmowałoby się tylko wojskiem, policją, sądownictwem, dyplomacją oraz ochroną środowiska. Zdaniem partii, pozostałe sprawy życiowe obywatele powinni załatwiać we własnym zakresie, jednocześnie nie będąc zmuszani do określonych działań, typu przymus ubezpieczeń, konieczności uzyskiwania zezwoleń, akcyzy itp.
Zrezygnowanie z większości świadczeń spowoduje - zdaniem UPR - możliwość radykalnego obniżenia podatków. Ludzie, mając więcej pieniędzy, mogliby "wydawać je na swoje potrzeby, zamiast na urzędników", tworząc nowe miejsca pracy.
Ten program gospodarczy sprawił, że UPR (obok LPR) była przeciwna (2003-04) wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, obawiając się, że system celny UE, z wysokimi cłami na towary spoza UE, mógłby przyczynić się do upadku handlu z np. USA i Rosją. Dodatkowo, UPR niechętnie patrzy na wiele rozporządzeń i dyrektyw Brukseli uważając, że ograniczają one wolność jednostki.
Jako jedno z nielicznych ugrupowań UPR jest za przywróceniem kary śmierci.
UPR postuluje również zniesienie poboru do wojska - opowiada się za wprowadzeniem armii zawodowej, wychodząc z założenia że lepsza jest mała armia złożona z dobrze wyszkolonych i uzbrojonych zawodowców, niż większa lecz zmuszana do służby wojskowej i słabo uzbrojona.

Prezesi UPR

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.