Układ krystalograficzny to system klasyfikacji kryształów ze względu na układ wewnętrzny cząsteczek w krysztale. System wyróżnia siedem układów, w których wyróżnia się 32 klasy krystalograficzne. Każda klasa ma inny rodzaj symetrii w układzie cząsteczek w krysztale.
Układ cząstek wynika po części ze składu chemicznego cząsteczki. Większość kryształów przyjmuje formę regularnego wielościanu.
Zewnętrzny kształt kryształu (monokryształu) jest odzwierciedleniem jego struktury wewnętrznej. Wewnątrz kryształu atomy, jony i cząsteczki sa uporządkowane przestrzennie w określony, regularny sposób.
Elementami symetrii budowy kryształów są:
  • płaszczyzny symetrii
  • osie symetrii
  • środek symetrii
Wyróżniamy następujace układy krystalograficzne: Istnieją minerały nie mające struktury krystalicznej - amorficzne (bezpostaciowe) zwane też szkłami np. opal.
Z reguły jednemu związkowi chemicznemu odpowiada jedna klasa krystalograficzna, chociaż niektóre minerały o jednakowym składzie chemicznym maja różną budowę wewnętrzną i należą do różnych klas krystalograficznych. To zjawisko nazywamy polimorfizmem. Przykładowe formy polimorficzne (alotropowe) to:
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.