The Who – brytyjski zespół rockowy powstały w 1964.

Historia

Grupa wywodzi się z zespołu The Detours, założonego przez Rogera Daltreya w 1961, grającego covery rhythm and bluesowe. W 1964 grupa, w uformowanym już składzie, zmieniła nazwę na High Numbers, wydając jeden singel. Ostatecznie muzycy zmienili nazwę na The Who, zaczynając grać własny repertuar i wyrabiając własny specyficzny styl sceniczny. Grupa stała się jednym z najwybitniejszych i najpopularniejszych zespołów lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, od razu stajac się ulubionym zespołem brytyjskiej subkultury młodzieżowej lat 60. XX wieku – modsów.
Grupa miała w swoim repertuarze utwory psychodeliczne i hardrockowe. Występowała i nagrywała jako kwartet. Za lidera grupy uważany był zazwyczaj gitarzysta Pete Townshend – instrumentalista przeciętny, choć jego unikalna technika "wiatraka" (uderzania akordów ręką obracającą się na podobieństwo wiatraka) wzbudzała uznanie publiczności. Był natomiast jednym z najwybitniejszych kompozytorów i wizjonerów rockowych, autorem pomysłów, tekstów i kompozycji dwóch najsłynniejszych oper rockowych Tommy i Quadrophenia. Wokalista grupy Roger Daltrey obdarzony był czystym i mocnym głosem, wybitnymi zdolnościami aktorskimi i sceniczną charyzmą. W oryginalnym składzie grali ponadto Keith Moon (perkusja) i John Entwistle (gitara basowa). Obydwaj byli wybitnymi wirtuozami swych instrumentów, a razem tworzyli bodaj najlepszą sekcję rytmiczną w historii rocka. Moon szybko też zaczął być znany z pełnej pasji, wręcz szaleńczej gry na perkusji, oraz ekstrawaganckiego zachowania poza sceną.
Pierwszy singel I Can't Explain zespół wydał w styczniu 1965. Grupę uczyniła sławną już pierwsza płyta wydana w 1965 The Who Sings My Generation. Znalazł się na niej jeden z najbardziej znanych utworów w historii rocka My Generation, który ze słynną frazą I hope I die before I get old – "mam nadzieje, że umrę, zanim się zestarzeję", stał się hymnem młodego pokolenia. W czasie wykonywania utworu na scenie grupa zwykła urządzać spektakl destrukcji. Townshend rozbijał na drobne kawałki ciągle grającą w sprzężeniu zwrotnym gitarę, a Moon rozkopywał i deptał swój zestaw perkusyjny, który w ostatnich akordach piosenki wybuchał eksplozją sztucznych ogni. Destrukcja stała się główną cechą grupy w czasie jej młodzieńczego okresu. Muzycy w niej grający stali się postrachem menadżerów hotelowych. Apartamenty przez nich zamieszkałe często nadawały się już tylko do remontu. Talent do destrukcji Keitha Moon'a, szybko przerodził się w proces autodestrukcji, która doprowadziła go do przedwczesnej śmierci z powodu zażycia zbyt dużej dawki leków mających pomóc mu w uwolnieniu się od alkoholizmu w 1978 roku.
Zespół stał się popularny również w USA, po występie na festiwalu rockowym Monterey Pop Festival w 1967. W 1969 wystąpił także na festiwalu w Woodstock, wykonując tam Tommy. Po pierwszych kilku albumach, w których grupa grała muzykę mieszczącą się w standardzie rock and rolla i psychodelicznego rocka, z czasem muzyka grupy się wzbogaciła, gdy na jej czoło coraz bardziej wysuwał się Pete Townshend, jako kompozytor i autor tekstów. Rewelacyjny album Who's Next daje przykład jego możliwości. Takie utwory jak Baba O'Riley, Behind Blue Eyes i Won't Get Fooled Again należą do najlepszych utworów rockowych wszech czasów. Z czasem jednak muzyczna dyktatura Townshenda pchająca grupę w stronę progresywnego rocka , zaczęła powodować tarcia w grupie. Entwistle i Moon byli zainteresowani graniem ostrego hard rocka, z którego w tamtym okresie zaczynał się wyłaniać się heavy metal. Daltrey zaś coraz bardziej zainteresowany był swą karierą aktorską. Spowodowało to zwolnienie tempa wydawania płyt w drugiej połowie lat siedemdziesiątych i próby rozwinięcia karier solowych przez jej członków.
Po śmierci perkusisty Keitha Moona w 1978, pozostali członkowie długo debatowali czy grupę rozwiązać (tak jak będąca w podobnej sytuacji Led Zeppelin), czy kontynuować działalność. Wybrali tą drugą opcję, nagrywając dwie płyty, nigdy jednak potem nie zdołali odzyskać poprzedniego brzmienia ani popularności. W 1979 na koncercie w Cincinnati doszło do tragedii – zadeptania 11 fanów. W tym okresie też Townshend przeszedł poważne problemy z narkotykami. W 1983, po pożegnalnej trasie koncertowej, zespół oficjalnie zakończył działalność. Jednakże, mimo tego, członkowie grupy w dalszym ciągu co kilka lat schodzili się razem, organizując trudne już do policzenia pożegnalne trasy koncertowe. W 1985 zespół wystąpił na koncercie charytatywnym Live Aid. Właśnie w przeddzień jednej z tras, w 2002 w hotelu w Las Vegas, zmarł John Entwistle, jednakże grupa pośpiesznie zatrudniła jego zastępcę i kontynuowała trasę koncertową.
W 1990 roku grupa The Who została wprowadzona do Rock and Roll Hall of Fame.

Ludzie

Dyskografia

  • 1965 The Who Sings My Generation
  • 1966 A Quick One
  • 1967 Happy Jack (amerykańska edycja albumu A Quick One)
  • 1967 The Who Sell Out
  • 1968 Magic Bus' (kompilacja)
  • 1969 Tommy
  • 1970 Live at Leeds (live)
  • 1971 Who's Next
  • 1972 Tommy – As Performed by the London Symphony Orchestra
  • 1973 Quadrophenia
  • 1975 The Who by Numbers
  • 1978 Who Are You
  • 1979 The Kids Are Alright (live)
  • 1981 Face Dances
  • 1982 It's Hard
  • 1984 Who's Last (live)
  • 1987 Two's Missing (kompilacja)
  • 1990 Join Together (live)
  • 1996 Live at the Isle of Wight Festival 1970 (live)
  • 2002 Maximum Who – The Unauthorized Biography (kompilacja)
  • 2003 Live at the Royal Albert Hall (live)
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.