Teodor I Laskarys (1174-1222) – cesarz nicejski w latach 1204-1222.
Był zięciem cesarza Aleksego III. Odznaczył się podczas oblężenia Konstantynopola przez wojska IV wyprawy krzyżowej (1203-1204). Po zdobyciu miasta przez krzyżowców zebrał pozostałych żołnierzy w Bitynii i osiedlił się w mieście Nicei, która stała się teraz nową stolicą. W 1204 został pokonany przez krzyżowców ale z powodu najazdu Bułgarów musieli wrócić z powrotem do Europy. Utworzył w Azji Mniejszej, Cesarstwo Nicejskie i w 1206 przyjął tytuł cesarza. W 1211 odniósł zwycięstwo nad Seldżukami w bitwie pod Mendrem.
Jego pierwszą żoną była Anna, córka Aleksego III Angelosa. Z tego małżeństwa miał dwie córki: Irena Laskarina (żona Jana III) i Maria Laskarina (żona króla Węgier Beli IV). Gdy Anna umarła w 1212, ożenił się z Filippą, córką króla Armenii Rubena III. Małżeństwo to było anulowane rok później a syn Konstantyn został wydziedziczony. Trzecią żoną byłą Maria de Courtenay, córką cesarzowej Jolanty i siostrzenica cesarzy łacińskich. Z tego małżeństwa nie miał żadnych dzieci.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.