Tchawica (łac. trachea) - narząd układu oddechowego, stanowiący przedłużenie krtani. Rozpoczyna się na wysokości kręgu szyjnego C7, a kończy na wysokości kręgu piersiowego Th5. Na tej wysokości dzieli się pod kątem 55-65° (u dzieci 70-80°) na oskrzela główne prawe i lewe (bronchus principalis dexter et sinister), tworząc rozdwojenie tchawicy. W miejscu podziału znajduje się ostroga tchawicy (carina tracheae) rozdzielająca powietrze do płuc.
Tchawica dzieli się na:
  • część szyjną
  • część piersiową
Długość tchawicy wynosi 10-12 cm. Tchawica zbudowana jest z 16-20 szklistych chrząstek tchawiczych o podkowiastym kształcie połączonych więzadłami pierścieniowatymi lub tchawicznymi. Jej tylna ściana - ściana błoniasta - zawiera głównie mięśnie gładkie.
Przy skurczu światło tchawicy może się skracać o 1/4 swojego wymiaru. Przy wdechu wydłuża się o około 1,6 cm, a rozdwojenie tchawicy obniża się o jeden krąg.
Od wewnątrz tchawica wyścielona jest błoną śluzową pokrytą nabłonkiem wielorzędowym migawkowym, zawiera też gruczoły surowicze.
Literatura: "Zarys Anatomii Układu Oddechowego" Tom CXCII, Prof. dr hab. med. Bogusław Gołąb, AM w Łodzi, Łódź 1991 r.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.