Tadeusz Kotarbiński (urodzony 31 marca 1886 w Warszawie - zmarł 3 października 1981 w Aninie koło Warszawy) - jeden z czołowych polskich filozofów, logików i etyków, przedstawiciel tzw. szkoły lwowsko-warszawskiej.
Studiował filozofię na uniwersytecie we Lwowie pod kierunkiem Kazimierza Twardowskiego. Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, rektor Uniwersytetu Łódzkiego (1945-1949), prezes PAN w latach 1957-1962, członek wielu towarzystw naukowych, polskich i zagranicznych (m.in. przewodniczący Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, prezes Institut International de Philosophie).
Twórca reizmu - materialistycznej koncepcji filozoficznej, pionier i współtwórca ogólnej teorii sprawnego działania, zwanej prakseologią, autor etycznej koncepcji spolegliwego opiekuna.

Główne prace naukowe i publicystyczne: (pełny wykaz obejmuje kilkaset pozycji)

  • Elementy teorii poznania, logiki formalnej i metodologii nauk (1929)
  • Traktat o dobrej robocie (1955)
  • Sprawność i błąd (1956)
  • Medytacje o życiu godziwym (1966)
  • Od 1990 Ossolineum wydaje jego Dzieła wszystkie.

Biografie

  • Jaworski M. - "Tadeusz Kotarbiński", Interpress, Warszawa 1971
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.