Szajkizm - efemeryczny nurt w imamizmie założony formalnie w 1824 roku przez szejka Ahmada-i-Ahsa'i. Początki ruchu są jednak dużo wcześniejsze, wpisuje się on także w ponad stuletnią tradycję podobnych poglądów. Szajkizm zakładał, że zawsze na świecie istnieje osoba mająca kontakt z dwunastym imamem, za pomocą której udziela on wskazówek ludzkości. Tę funkcję miał pełnić Ahmad-i-Ahsa'i oraz jego następcy. Jeden z czołowych szajkistów Siyyid Mírzá 'Alí-Muhammad (Báb) ogłosił się w 1844 roku mahdim, a wielu szajkistów przeszło na babizm. Ruch miał charakter mistyczny i zakładał, że każdy ma (w różnym jednak stopniu) kontakt z Bogiem i prawdą poprzez daną mu możliwość odczuwania świata duchowego. Ruch zanikł po około 50 latach działalności, zbiżając się do głównego nurtu imamizmu oraz tracąc wyznawców na rzecz babizmu i bahaizmu.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.