Stefan Kisielewski, pseud. Kisiel, Teodor Klon, Tomasz Staliński, Julia Hołyńska (ur. 7 marca 1911 w Warszawie, zm. 27 września 1991 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, kompozytor, krytyk muzyczny, poseł na Sejm PRL II i III kadencji z ramienia Znaku, współzałożyciel i członek Unii Polityki Realnej.

Biografia

Syn Zygmunta i Salomei z domu Szapiro (ciotki Hanki Sawickiej)Urbanek M., Kisielewscy, Iskry, Warszawa 2006, bratanek Jana Augusta Kisielewskiego, satyryka i współzałożyciela kabaretu Zielony Balonik. W latach 1929-1931 studiował polonistykę i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, a także w Konserwatorium Warszawskim (obecnie Akademia Muzyczna w Warszawie), gdzie w latach 1934-1937 uzyskał dyplomy z teorii muzyki, kompozycji i fortepianu. W latach 1938-1939 przebywał w Paryżu, gdzie chciał studiować kompozycję pod kierunkiem Nadii Boulanger, lecz udało mu się być tylko na jednej lekcji.
Po wybuchu wojny brał udział w kampanii wrześniowej, podczas okupacji uczestniczył w tajnym życiu muzycznym. W 1942 r. ożenił się z Lidią Hintz. Podczas powstania warszawskiego pracował w radiu.
Po wojnie wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Akademia Muzyczna) w Krakowie, usunięty przez władze komunistyczne w 1949, założył pismo Ruch Muzyczny, którego był redaktorem naczelnym w latach 1945-1948, aż do likwidacji pisma przez władze. Od 1945 związany ze środowiskiem Tygodnika Powszechnego, do którego aż do 1989 pisywał felietony w cyklach Głową w ściany, Bez dogmatu, Pod włos, Łopatą do głowy, Gwoździe w mózgu i Wołanie na puszczy. W latach 1957-1965 był posłem na Sejm PRL, razem z m.in. Tadeuszem Mazowieckim, w ramach grupy Znak. W 1957Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 22 stycznia 1957 r. o wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 20 stycznia 1957 r., Monitor Polski 1957 nr 5 poz. 30 i w 1961 roku wybrany do Sejmu PRL z listy Frontu Jedności Narodu.Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 18 kwietnia 1961 r. o wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 16 kwietnia 1961 r., Monitor Polski 1961 nr 30 poz. 145 W 1964 był jednym z sygnatariuszy Listu 34. W 1968 za krytykę cenzury (użył wtedy na zebraniu Związku Literatów Polskich słynnego określenia dyktatura ciemniaków) zabroniono mu publikacji na trzy lata, został także pobity przez tzw. „nieznanych sprawców”. W 1976 podpisał list 14 przeciwko represjonowaniu uczestników radomskiego czerwca. W 1984 opublikował w Tygodniku Powszechnym tzw. „listę kanalii”, pozbawioną komentarza listę nazwisk osób, które szczególnie aktywnie zajmowały się propagandą w PRL.
Twórczość publicystyczna Kisielewskiego nacechowana była duchem pragmatyzmu i liberalizmu, a jednocześnie – biorąc pod uwagę czasy w jakich przyszło mu żyć – była wybitnie niepokorna. Mariusz Urbanek stwierdził, iż był on najchętniej czytanym, choć najmniej słuchanym dziennikarzem PRL-u. Komuniści nie chcieli go słuchać, bo mówił, że jest ich wrogiem. W wolnej Rzeczypospolitej nie słuchali go przyjaciele, bo mówił, że się z nimi kompletnie nie zgadzaStefan Kisielewski 1911-1991 - Życie. Kisielewski znany był też ze swojego przewrotnego charakteru – kiedy Leopold Tyrmand sprawił sobie zupełnie nowy samochód, Kisiel wziął cegłę i na karoserii wydrapał mu wielkimi literami wyraz „DUPA” (po tym incydencie panowie nie odzywali się do siebie przez rok).
W kwestiach polityczno-społecznych reprezentował poglądy konserwatywno-liberalne. Był jednym z założycieli Ruchu Polityki Realnej w 1987 oraz Unii Polityki Realnej w 1989. Sympatyzował też z Porozumieniem Centrum.Testament Kisiela, Prószyński Media, Warszawa 2011, str. 274
Po 1989 po nieporozumieniach z redakcją Tygodnika Powszechnego, która zaczęła cenzurować jego felietony odmówił dalszego publikowania swoich tekstów w tym tygodniku i przeniósł się na łamy Wprost gdzie zgodził się na udzielanie krótkich wywiadów, komentujących aktualne i nie tylko, wydarzenia. W 1990 ustanowił nagrodę swojego imienia, przyznawaną corocznie najpierw przez niego samego, a po jego śmierci przez kapitułę złożoną z jego syna Jerzego i laureatów z lat poprzednich.
W latach 1968-80 pisał osobisty dziennik, który objął kilka brulionów. Dziennik został wydany po jego śmierci, pod nazwą Dzienniki. Jego syn Wacław był współtwórcą duetu fortepianowego Marek i Wacek, a córka, Krystyna Kisielewska-Sławińska, jest romanistką i tłumaczką. i Lidii Kisielewskich na Cmentarzu Powązkowskim, Warszawa, 8 lipca 2006
Stefan Kisielewski skomponował wiele utworów muzycznych, utrzymanych w stylu XX-wiecznego neoklasycyzmu, za które był wielokrotnie nagradzany w kraju i za granicą. Był również autorem szeregu powieści, książek o muzyce, a także setek felietonów i publikacji politycznych, między innymi w czasopiśmie Res Publica Nowa.
W 1991 został odznaczony przez prezydenta Lecha Wałęsę Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Kompozycje

  • Kwartet smyczkowy (1935)
  • Symfonia nr 1 (1939)
  • Danse vive na fortepian (1939)
  • Sześć preludiów i fug na fortepian (1943)
  • Toccata na fortepian (1944)
  • Serenada (wersja I) na fortepian (1945)
  • Koncert na orkiestrę kameralną (1949)
  • Rapsodia wiejska na orkiestrę kameralną (1950)
  • Symfonia nr 2 (1951)
  • Capriccio rustico na fortepian (1952)
  • Pięć pieśni do słów K. I. Gałczyńskiego na głos i fortepian (1952)
  • Siedem pieśni do słów K. I. Gałczyńskiego na głos i fortepian (1952-1954)
  • Mała uwertura na orkiestrę kameralną (1953)
  • Intermezzo na klarnet i fortepian (1953)
  • Suita na obój i fortepian (1954)
  • Moto perpetuo na fortepian (1954)
  • Suita na fortepian (1955)
  • Perpetuum mobile na małą orkiestrę symfoniczną (1955)
  • Bakczysaraj w nocy na głos i fortepian (1955)
  • Capriccio energico na skrzypce i fortepian (1956)
  • Symfonia na 15 wykonawców (1961)
  • Suita na flet i klarnet (1961)
  • System doktora Smoły i profesora Pierza, balet-pantomima (1962)
  • Divertimento na flet i orkiestrę kameralną (1964)
  • Podróż w czasie na orkiestrę smyczkową (1965)
  • Sygnały sportowe, uwertura na wielką orkiestrę symfoniczną (1966)
  • Wesołe miasteczko, balet (1968)
  • Spotkania na pustyni dla 10 wykonawców (1969)
  • Dialogi na 14 instrumentów (1970)
  • Cosmos I na wielką orkiestrę symfoniczną (1970)
  • Sonata na klarnet i fortepian (1972)
  • Serenada (wersja II) na fortepian (1974)
  • Symfonia w kwadracie (1974-1978)
  • Impresja kapryśna na flet solo (1982)
  • Trzy sceny burzliwe na fortepian (1983)
  • Mała rapsodia na klarnet i fortepian (1984)
  • Scherzo na fagot i fortepian (1988)
  • Koncert fortepianowy (1980-1991)

Powieści

  • Sprzysiężenie (1946)
  • Zbrodnia w dzielnicy Północnej (1948)
  • Kobiety i telefon (1960)
Powieści polityczne, pierwotnie wydane w Paryżu, pod pseudonimem Tomasz Staliński:
  • Widziane z góry (1967)
  • Cienie w pieczarze (1971)
  • Romans zimowy (1972)
  • Śledztwo (1974)
  • Ludzie z akwarium (1976)
  • Przygoda w Warszawie (1977)

Szkice muzyczne

  • Gwiazdozbiór muzyczny (1958)
  • Muzyka i mózg (1974)

Zbiory szkiców i felietonów

  • Polityka i sztuka (1949)
  • Rzeczy małe (1956)
  • Opowiadania i podróże (1959)
  • Z literackiego lamusa (1979)
  • 100 razy głową w ścianę (Paryż 1972)
  • Materii pomieszanie (Londyn 1973)
  • Moje dzwony trzydziestolecia (Chicago 1978)
  • Lata pozłacane, lata szare (Kraków 1989)
  • Publicystyka przedwojenna (2001)

Inne publikacje

  • Na czym polega socjalizm? Stosunki Kościół-Państwo w PRL (1990, wydanie II)
  • Abecadło Kisiela (1990) ISBN 83-85083-01-4
  • Wszystko inaczej (1991, wydanie IV)
  • Testament Kisiela (1992)
  • Dzienniki (1996)
  • Wołanie na puszczy (1997)
  • Felietony zdjęte przez cenzurę (1998)
  • Rzeczy małe (1998)
  • 100 razy głową w ściany (1997)
  • Polityka i Sztuka
  • Kodeks człowieka pobłażliwego
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.