Stanisław_Ostrowski -

Stanisław Ostrowski (29 października 1892 - 22 listopada 1982), lekarz, prezydent Lwowa i prezydent RP na wychodźstwie w latach 1972-1979.

Młodość

Urodził się we Lwowie. Jego ojciec, Michał, był powstańcem styczniowym i Sybirakiem. Ukończył V Gimnazjum we Lwowie, po czym podjął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i wiedeńskiego. Dyplom lekarza otrzymał w 1919.

I wojna światowa i obrona Lwowa

Był członkiem Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego, w którym ukończył niższą szkołę oficerską. Od 1912 należał do konspiracyjnej Organizacji Młodzieży Narodowej. W czasie wojny służył w I Brygadzie Legionów. Służbę w Legionach przerwała choroba i pobyt w szpitalu. Po wyleczeniu, został przeniesiony do Kancelarii Lekarskiej w stacji Zbornej Legionów we Wiedniu, Przemyślu i Lwowie, gdzie pełnił obowiązki lekarza.
W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa - był lekarzem w szpitalu na Politechnice. Podczas wojny z bolszewikami w 1920 był naczelnym lekarzem ochotniczego 240. pułku piechoty Armii Ochotniczej.
Za udział w walkach został odznaczony: a w okresie międzywojennym za służbę w Legionach i przynależność do Związku Strzeleckiego -
  • Krzyżem Niepodległości.

Dwudziestolecie międzywojenne

W 1922 przeszedł do rezerwy w stopniu kapitana.
Po wojnie był docentem Uniwersytetu Jana Kazimierza, a także wiceprezydentem i prezydentem swego rodzinnego miasta. Od 1930 był trzy razy wybierany posłem do Sejmu z listy BBWR,gdzie zajmował się sprawami zdrowotnymi, bronił też praw mniejszości narodowych.

II wojna światowa

Po wkroczeniu wojsk sowieckich na tereny dawnych polskich Kresów Wschodnich we wrześniu 1939 został aresztowany, a następnie więziony przez NKWD we Lwowie i Moskwie. Skazany na 8 lat łagrów, wyszedł z ZSRR wraz z korpusem generała Władysława Andersa. Z Drugim Korpusem gen. Władysława Andersa przeszedł do Włoch, gdzie pracował w szpitalach wojskowych.

Okres powojenny

Od 1946 w Wielkiej Brytanii, pracuje jako lekarz do przejścia na emeryturę w 1962.
9 kwietnia 1972 roku został prezydentem rządu emigracyjnego. Po ukończeniu 7-letniej kadencji przekazał swój urząd Edwardowi Raczyńskiemu.
Zmarł 22 listopada 1982 roku w Londynie. Pochowany 4 grudnia w Newark na cmentarzu lotników polskich, obok grobów poprzednich prezydentów: Władysława Raczkiewicza, Augusta Zaleskiego i gen. Władysława Sikorskiego.
Był odznaczony:
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.