Stanisław Obirek (ur. 21 sierpnia 1956 r. w Tomaszowie Lubelskim) - teolog, historyk, pedagog i dziennikarz.
Pochodzi z Narola. Po maturze został studentem teatrologii UJ, rok później, w 1976, pod wpływem ks. Stanisława Musiała wstąpił do zakonu jezuitów. Nowicjat odbywał w Starej Wsi. Wyświęcony na księdza w Neapolu w roku 1983, śluby zakonne złożył w 1991 r.
Stanisław Obirek jest głęboko zaangażowany w problem dialogu z innymi religiami (m.in. z judaizmem) i z niewierzącymi, między innymi jako twórca Centrum Kultury i Dialogu przy Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej "Ignatianum". Jest rzecznikiem syntezy religijności Wschodu i Zachodu (jako źródło inspiracji wymienia zwłaszcza Anthony'ego de Mello).
Z powodu krytyki postawy Kościoła rzymskokatolickiego wobec tego dialogu jest uznawany za postać kontrowersyjną. Kilkakrotnie z racji takich wypowiedzi był dyscyplinowany przez hierarchię kościelną. Pod koniec lat 90. został zwolniony z funkcji redaktora naczelnego kwartalnika "Życie Duchowe", którą pełnił od 1994. W piśmie tym prowadził dialog religijny, zapraszając na jego łamy także przedstawicieli innych światopoglądów. W 2002, po wywiadzie dla Przekroju, w którym mówił o bałwochwalczym stosunku wiernych do Jana Pawła II, jego zwierzchnik wydał polecenie przedstawiania do kontroli dalszych publikacji. Obirek przestał wtedy także pełnić funkcję prorektora Ignatianum, zachował jednak prawo do prowadzenia wykładów z antropologii kulturowej. W 2005 za krytykę pontyfikatu papieża Jana Pawła II w wywiadzie dla Le Soir (wkrótce po jego śmierci) został ukarany przez prowincjała zakonu Krzysztofa Dyrka rocznym zakazem kontaktów z mediami i prowadzenia wykładów w Ignatianum.

Studia i działalność publiczna

Studia:
  • od 1975 filologia polska na Uniwersytecie Jagiellońskim
  • 1978-1980 filozofia na Wydziale Filozoficznym Księży Jezuitów w Krakowie
  • 1980-1983 teologia na Papieskim Wydziale Teologicznym w Neapolu
  • 1983-1985 teologia na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.
  • 1985-1989 polonistyka na UJ
W 1994 otrzymał tytuł doktora teologii na PAT. Doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie historii nowożytnej (1997).
W latach 1994-1998 r. rektor Wyższego Seminarium Duchownego i Kolegium Jezuitów w Krakowie. Wykładowca jezuickiego uniwersytetu The Holy Cross College w Worcester (historia Europy Środkowej i Wschodniej w 1999) oraz na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1998 r. kierownik Katedry Historii i Filozofii Kultury oraz dyrektor Centrum Kultury i Dialogu przy Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej "Ignatianum".
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.