Skamander - grupa poetycka założona w roku 1918 przez Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego oraz Jana Lechonia. Wzorem dla skamandrytów była przede wszystkim twórczość Leopolda Staffa.
Grupa ta tworzyła głównie w pierwszym okresie dwudziestolecia międzywojennego tzw. jasnym dziesięcioleciu, dlatego elementy ją wyróżniające, były zgodne z charakterem tego czasu, pełnego optymizmu i prób odcięcia się od rzeczywistości wojny.
Główne cechy:
  • bezprogramowość, związana z postulatem wolności
  • romantyczna koncepcja twórcy, wyniesionego ponad przeciętność (choć Tuwim i Wierzyński starali się od niej odciąć, wysuwając na pierwszy plan "człowieka z ulicy, z tłumu")
  • wiara w niemalże nieograniczone możliwości "poety-kreatora"
  • zachwyt nad życiem (również jego stroną biologiczną) i codziennością, zwrot ku sprawom "szarego" człowieka
  • elementy języka potocznego, stosowanie kolokwializmów, neologizmów i wulgaryzmów
  • żądanie doskonałości artystycznej
  • nawiązanie do tradycji i dorobku kulturowego
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.