Sedewakantyzm (od łac. sede vacante - stolica (papieska) jest pusta), hipoteza teologiczna (mająca niewielkie grono zwolenników szczególnie na Zachodzie i Dalekim Wschodzie), według której wszystkie osoby które zasiadają na tronie papieskim od czasu śmierci Piusa XII w 1958 roku, są antypapieżami.
Sedewakantyzm jest jednym z ruchów, który powstał na skutek niezgody części duchowieństwa na postanowienia Soboru Watykańskiego II, a jedną z najważniejszych kwestii było wprowadzenie mszy w językach narodowych. Zdaniem zwolenników tezy sedewakantyzmu soborowi i posoborowi papieże, ze względu na błędy i herezje które głoszą, utracili swój urząd. Sedewakantyści krytykują również ruchy sedeprywacjonistyczne (np. Bractwo św. Piusa X) za, jak twierdzą, ustępliwość, niekonsekwencję i niespójność logiczno-teologiczną, gdyż uznają one papieża twierdząc jednocześnie, iż ten się myli. Sedewakantyzm podzielony jest na kilkadziesiąt ruchów. Z sedewakantyzmu wyłoniło się wiele ruchów uznających różnych antypapieży (m.in. Grzegorz , Pius ).
Linki zewnętrzne:
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.