Socjaldemokracja Rzeczypospolitej Polskiej, SdRP - postkomunistyczna partia polityczna powstała po samorozwiązaniu PZPR w styczniu 1990 roku na jej ostatnim zjeździe. Skupiała tzw. centrowy nurt dawnych członków PZPR oraz szereg organizacji związkowych (OPZZ, inne federacje), emeryckich, kombatanckich, środowiskowych, a nawet wyznaniowych (Unia Chrześcijańsko-Społeczna-Akcja Ekumeniczna, Zdzisława Morawskiego. Nie weszli do niej z jednej strony przedstawiciele tzw. betonu partyjnego, z drugiej strony opuścili ją politycy bardziej krytycznie nastawieni do PRL (Tomasz Nałęcz, Wiesława Ziółkowska, Tadeusz Fiszbach).
Przez pierwsze pięć lat istnienia (1990 -1995) przewodniczącym SdRP był Aleksander Kwaśniewski. Po tym, kiedy w 1995 roku Kwaśniewski został wybrany prezydentem, stanowisko przewodniczącego partii objął Leszek Miller. W 1999 roku Socjaldemokracja RP samorozwiązała się i przekształciła się w Sojusz Lewicy Demokratycznej, jako jedną, scaloną partię.
SdRP weszła w 1991 roku w skład koalicji partii i ugrupowań lewicowych pod nazwą SLD. W pierwszych wolnych wyborach z 28 października 1991 uzyskała dość przyzwoity wynik (12%, drugie miejsce po UW i 60 mandatów), była jednak izolowana w parlamencie (nie otrzymała miejsca w prezydium sejmu ani w komisjach). SdRP zdecydowanie sprzeciwiała się działalności rządu Jana Olszewskiego. Do gabinetu Hanny Suchockiej miała stosunek bardziej zniuansowany, popierała jego niektóre inicjatywy (np. Program Powszechnej Prywatyzacji). W maju 1993 roku poparła jednak wniosek "Solidarności" o udzielenie mu wotum nieufności, co otworzyło drogę do nowych wyborów.
W wyborach parlamentarnych z 19 września 1993 roku SLD zajęła pierwsze miejsce z ponad 20% wynikiem. Jej sukces bardziej był jednak wynikiem rozbicia sił prawicy, niż rzeczywistego poparcia w społeczeństwie. Na stanowisko premiera partia nie mogła liczyć, stąd też poparła Waldemara Pawlaka na tym stanowisku. Lider partii Aleksander Kwaśniewski wolał nie brać odpowiedzialności za trudne decyzje rządowe i mimo usilnych namówień Pawlaka nie wszedł do gabinetu. W 1995 roku SLD zgłosiła jego kandydaturę na prezydenta. W listopadzie 1995 roku zmierzył się w drugiej turze wyborów z Lechem Wałęsą. Nieznacznie wygrał głosowanie i w grudniu 1995 rozpoczął urzędowanie jako pierwszy postkomunistyczny prezydent. Tymczasem SLD popierało rząd Józefa Oleksego, który w marcu 1995 roku zastąpił na tym stanowisku Waldemara Pawlaka.
Na skutek tzw. afery Olina Józef Oleksy musiał zrezygnować z funkcji prezesa Rady Ministrów. Stanowisko to objął bezpartyjny polityk Włodzimierz Cimoszewicz, będacy jednak członkiem klubu SLD. Postanowiono przedłużyć trudną, acz nieuniknioną koalicję z PSL. Za czasów Cimoszewicza SLD zaczęło pracować nad niezbędnymi dla kraju reformami. Wiele proponowanych zmian natknęło się jednak na zdecydowany sprzeciw PSL, stąd też np. zaniechano reformy szkolnictwa i administracji. Uchwalono natomiast ustawę o ochronie zdrowia (wprowadzającą kasy chorych) oraz reformę centrum administracyjnego rządu.
SLD miało też swój udział w uchwaleniu pierwszej konstytucji po upadku PRL, która została zaakceptowana w referendum w maju 1997 roku.
Inercji w polityce reform towarzyszyły w owym okresie ostre spory światopoglądowe, dotyczące szczególnie zawartego przez rząd Hanny Suchockiej konkordatu, któremu to dokumentowi SLD się zdecydowanie sprzeciwiało. Duże kontrowersje wzbudziła też uchwalona głosami SLD i Unii Pracy liberalna ustawa aborcyjna, której zgodność z konstytucją zakwestionował Trybunał Konstytucyjny. Podobne emocje budziła poruszana przez ministra Wiatra kwestia wychowania seksualnego w szkołach oraz proponowana likwidacja ocen z religii na świadectwach szkolnych.
W wyborach z 21 września 1997 SLD wyprzedziła Akcja Wyborcza Solidarność, choć lewica zanotowała znaczny w porównaniu z 1993 rokiem przyrost głosów. Na skutek jednak niskiego wyniku PSL niemożliwa stała sie kontynuacja dotychczasowej koalicji. Zainteresowania aliansem z SLD nie wykazywała też Unia Wolności. W tej sytuacji partia musiała przejść do opozycji.
Na grudniowym kongresie SdRP w 1997 roku Leszek Miller zamienił dotychczasowego szefa partii Józefa Oleksego.
W 1999 roku SdRP musiała ulec samorozwiązaniu na skutek niekorzystnego dla niej wyroku sądowego. Nowa partia przejęła nazwę starej koalicji wyborczej SLD z lat 1991-1998.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.