Scytowie to koczownicze ludy irańskie wywodzące się z obszarów pomiędzy Ałtajem a dolną Wołgą, zamieszkujące od VIII w. p.n.e. północne okolice Morza Czarnego. Byli spokrewnieni z Sarmatami. W VII w. p.n.e. Scytowie najeżdżali ludy kultury łużyckiej żyjące między Odrą i Wisłą, m.in. Biskupin.
Po inwazji Sarmatów w IV w. p.n.e. opuścili stepy nadczarnomorskie i przenieśli się nad Dniestr i dolny Dunaj, gdzie rozproszyli się wśród miejscowej ludności (m.in. Traków). Resztki Scytów założyły własne państwo ze stolicą w Neapolu Scytyjskim na Chersonezie Tauryjskim (Krymie). Zostały ostatecznie pokonane w II w. p.n.e. przez wojska Fernacesa I króla Pontu, a niedługo później zniszczone całkowicie przez wojska rzymskie w czasie wojen z Mitrydatesem VI Eupatorem i Farnacesem II.
Według legendy, to właśnie z królestwa scytyjskiego na Chersonezie wyemigrował Wodan na północ do plemion germańskich po wojnach z Farnacesem (Germanie czcili Wodana jako boga Odyna).
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.