Ronald Reagan
Kolejność: 40. Prezydent USA
Okres urzędowania: od 20 stycznia 1981
do 20 stycznia 1989
Poprzednik: Jimmy Carter
Następca: George H. W. Bush
Data urodzin: 6 lutego 1911
Miejsce urodzin: Tampico, Illinois
Data śmierci: 5 czerwca 2003
Miejsce śmierci: Bel Air, Kalifornia
Małżonka: Nancy Reagan
Reprezentowany stan: Kalifornia
Partia polityczna: Partia Republikańska
Wiceprezydent: George H. W. Bush
Ronald Wilson Reagan (ur. 6 lutego 1911 r. w Tampico, Illinois – zm. 5 czerwca 2004 r. w Bel Air, Kalifornia) był 40. prezydentem USA (1981-1989) oraz 33. gubernatorem Kalifornii. Wsławił się bezkompromisową walką z komunizmem. Jako przywódca USA udzielił znaczącej pomocy Solidarności w walce o wolną Polskę. Reagan zajmował się również aktorstwem filmowym.

Młodość oraz kariera aktorska

Urodził się w Tampico w stanie Illinois, jako drugi syn Johna Reagana oraz Nelle Wilson. Jego starszym bratem był Jack. W roku 1920 po kilku latach ciągłych zmian miejsca zamieszkania jego rodzina osiadła na stałe w mieście Dixon. W roku 1921 mając 11 lat Reagan został ochrzczony w kościele Uczniów Chrystusa (ang. Disciples of Christ) w Dixon (w tym kościele chrzest jest przyjmowany w wieku świadomym). W 1924 został przyjęty do miejscowej szkoły średniej.
W wieku lat 15 młody Reagan podjął się pracy ratownika w Lowell Park - kąpielisku położonym 3 km od Dixon na rzeką Rock River. Pracował tam przez 7 lat i w tym czasie uratował przed utonięciem 77 osób. W roku 1928 dostał się na studia do Eureka College w mieście Eureka w stanie Illinois. Uczył się głównie ekonomii oraz socjologii. W roku 1932 otrzymał dyplom tej uczelni. Reagan, który jako mały chłopiec często opowiadał zmyślone historie oraz udawał, że jest kimś innym, po studiach podjął się pracy komentatora radiowego zawodów sportowych drużyny z Chicago. W swojej pracy polegał głównie na wyobraźni, raczej rysując przed słuchaczami ciekawszy niż w rzeczywistości przebieg meczu. Zdarzyło się w roku 1934, że Reagan stracił połączenie ze stadionem i niczym niezrażony zaczął dalej opowiadać zmyślone wydarzenia meczu przypisując graczom nadludzkie możliwości.
W Hollywood Reagan zadebiutował w filmie Miłość czuć w powietrzu(ang. Love Is on the Air). Przed rokiem 1939 wystąpił w 19 filmach. W roku 1940 zagrał rolę George'a Gippa w filmie Knute Rockne – Stuprocentowy Amerykanin (ang. Knute Rockne All American). Z tej roli pozostał mu przydomek Grippera. Sam Reagan uważał, że jego najlepszym filmem był Królewski rząd (ang. Kings Row) z roku 1942. Do innych znanych filmów Reagana należą Piekielne koty z marynarki (ang. Hellcats of the Navy), To jest armia (ang. This Is the Army), oraz komedia sf Czas na drzemkę dla Bonzo. Reagan, chociaż z reguły grywał role drugoplanowe, ma swoją gwiazdę na hollywoodzkiej alei sławy.
Reagan rozpoczął w roku 1935 korespondencyjny kurs wojskowy i otrzymał w 1937 stopień oficera rezerwy kawalerii. Kiedy Japończycy zbombardowali Pearl Harbor został zmobilizowany i przydzielony do oddziału filmowego sił powietrznych USA. Brał udział w produkcji filmów treningowych oraz edukacyjnych, ale przez cały czas wojny nie opuszczał Hollywood.

W roku 1940 ożenił się z Jane Wyman. Mieli razem córkę Maureen Reagan, a w 1941 roku adoptowali chłopca Michaela. W roku 1946 Jane urodziła przedwcześnie dziewczynkę, która zmarła dzień po porodzie. Dwa lata później ich małżeństwo się rozpadło. W roku 1952 ponownie się ożenił z Nany Davis. Panna młoda w czasie ślubu była w ciąży. Po ślubie mieli dwoje dzieci, Rona i Patti. Reagan był jedynym prezydentem USA, który był rozwiedziony i który żenił się w takich okolicznościach.
W późnych latach 50. XX wieku wraz z rozwojem telewizji Reagan stał się jej gwiazdą. Prowadził wiele programów, w tym Dni w dolinie śmierci (ang. Death Valley Days).


Początek politycznej kariery

Początkowo poglądy Reagana były bliskie demokratom. Wspierał Franklina D. Roosevelta oraz jego Nowy ład. W okresie powojennym jego poglądy przesunęły się na prawo. Został przewodniczącym Amerykańskiego Stowarzyszenia Aktorów. Kiedy w USA rozpoczęło się polowanie na komunistycznych szpiegów (maccartyzm), Reagan przewodził ruchowi mającemu "ujawnić komunistyczne wpływy w Hollywood". Bardzo zwalczał kilka znanych osób, które uznawał za zbyt lewicowe, ale nigdy nie poparł delegalizacji Amerykańskiej Partii Komunistycznej. Amerykański koncern General Electric sponsorował cykl antykomunistycznych odczytów Reagana, z których część transmitowano w radiu. Stał się jednym z filarów ruchu antykomunistycznego z lat 50-tych. Kiedy w roku 1964 odbywały się wybory prezydenckie, uczestniczył w kampanii wyborczej republikanina Barry'ego Goldwatera.
W roku 1966 stanął do wyborów ma gubernatora Kalifornii i wygrał je, stając się 33. gubernatorem tego stanu. W 1970 został wybrany ponownie, pełniąc ten urząd do 1975. Okres, w którym był gubernatorem, zbiegł się z rewolucją społeczną końca lat 60-tych, zdominowaną przez sprzeciwy studentów i ruchu hipisów przeciw wojnie w Wietnamie i establishmentowi. Słoneczna Kalifornia była wówczas "Mekką" ruchu hipisów. Konserwatywny Reagan był znienawidzony przez lewicujących hipisów, z wzajemnością z jego strony. W maju 1969 wysłał dwutysięczny oddział Gwardii Narodowej przeciw protestującym w Berkeley.
Podczas pełnienia urzędu gubernatora Kalifornii realizował program likwidacji szpitali psychiatrycznych. Jego administracja zaproponowała zastąpienie ich przez grupy wsparcia oraz otwarte domy opieki dla osób niepoczytalnych. Niestety, program zakończył się fiaskiem, co zaowocowało falą bezdomności wśród chorych psychicznie. Wielu najbardziej niebezpiecznych szaleńców na skutek braku opieki dopuściło sie poważnych przestępstw. Niektórzy chorzy psychicznie trafili prosto ze szpitali do więzień.
W latach 1968 oraz 1976 Reagan starał się dwa razy o nominację na republikańskiego kandydata na prezydenta USA, lecz przegrał. Dopiero w roku 1980 Reaganowi udało się zdobyć pełne poparcie swojej partii i uzyskał nominację na kandydata do urzędu prezydenta. Kampania wyborcza skupiała się wokół amerykańskich zakładników przetrzymywanych przez irańskich islamistów. Niektórzy komentatorzy oskarżyli obóz Reagana o zawarcie tajnego porozumienia w celu utrzymania więźniów w niewoli aż do wyborów. Jednak większość obserwatorów sceny politycznej uznała, że największe znaczenie miała nieudolność prezydenta Jimmy'ego Cartera. Nie udało mu się rozwiązać kryzysu i przegrał wybory. Reagan wygrał wybory w roku 1980, a potem 1984. Za drugim razem jego przewaga była tak wielka, że zdobył głosy 49 spośród 50 stanów USA. Poparło go aż 60 procent Amerykanów. Swój sukces zawdzięczał w części ruchowi społecznemu Demokratów Reagana (ang. Reagan Democrats).

Styl uprawiania władzy

Zarówno wrogowie jak i przyjaciele cenili prezydenta za jego słoneczny optymizm. W relacjach z innymi niektórzy porównywali Reagana do dobrego wujka, który sam nie dba o dyscyplinę, ale potrafi wesprzeć innych podczas podejmowania trudnych decyzji. Cechy te były bardzo widoczne podczas jego prezydentury. Reagan nie starał się wnikać w każdy szczegół. Podzielił obowiązki pomiędzy swoich podwładnych, a sam starał się wyłącznie nakreślić kierunek działania. Było to zupełnym przeciwieństwem poprzednich republikańskich prezydentów, którzy wcześniej byli generałami. Krytycy prezydenta twierdzili z tego powodu, że był tylko figurantem, za którym kryli się prawdziwi przywódcy. To wrażenie było szczególnie silne podczas afery Iran - Contras, kiedy prezydent robił wrażenie osoby podpisującej wszystko, co mu tylko doradca położy na biurko. Krytycy prezydenta zarzucali mu też umiarkowane horyzonty intelektualne.
Jeden z żartów Reagana:
Moi drodzy Amerykanie, cieszę się że mogę wam oznajmić podpisanie dzisiaj prawa zakazującego istnienia Związku Sowieckiego. Pięć minut temu wydałem rozkaz zbombardowania ZSRR. (Żart wypowiedziany podczas testowania mikrofonów, które jednak były włączone i alarm poszedł w eter.)

Reaganomia

Sporą część pierwszej kadencji Reagan poświęcił na poprawienie wydajności amerykańskiej gospodarki, którą trapiło połączenia inflacji z recesją (tzw. stagflacja). Podejście Reagana opierało się na zwiększaniu wydatków publicznych oraz zmniejszaniu podatków w celu pobudzania inwestycji. Początkowy wzrost wydatków na zbrojenia doprowadził do znacznego wzrostu długu publicznego. W ciągu dwóch kadencji dług publiczny rządu USA zwiększył się trzykrotnie. Cała polityka gospodarcza Reagana nazywana jest czasem reaganomiką.
Mimo wielu słów krytyki, dalsza historia amerykańskiej gospodarki ukazała, że polityka gospodarcza Reagana była trafna. Pieniądze na wydatki zbrojeniowe trafiły do sektorów wysokiej technologii, a naukowcy pracujący nad nowoczesnym uzbrojeniem wykorzystali potem swoją wiedzę w obszarach, dających społeczeństwu większe korzyści niż dobrze uzbrojona armia. Dzięki inwestycjom w naukę z lat 80. USA mogło wejść w wielki okres prosperity lat 90. XX wieku.
Reagan miał też negatywny stosunek do przerostu władzy związków zawodowych. 5 sierpnia 1981 roku nakazał natychmiastowe zwolnienie z pracy za naruszenie prawa pracy wobec 11 359 strajkujących kontrolerów lotu, którzy odmówili przerwania strajku i powrotu do pracy. Władze były zmuszone zastępić ich czasowo wojskowymi kontrolerami lotów.

Polityka Reagana w stosunku do Europy Zachodniej

, premier Wielkiej Brytanii w Camp David.

Reagan był sojusznikiem innego konserwatywnego premiera Wielkiej Brytanii, pani Margaret Thatcher. W roku 1985 Reagan podczas wizyty w RFN razem z kanclerzem Helmutem Kohlem 11 kwietnia złożyli kwiaty na grobach niemieckich żołnierzy poległych w obu wojnach światowych. Problem pojawił się w momencie, gdy okazało się, że 49 z 56 grobów należało do byłych SS-manów.

Działania prezydenta w Ameryce Łacińskiej i na Bliskim Wschodzie

Reagan popierał wszelkie ruchy antykomunistyczne. Mimo akcentowania wartości demokratycznych USA udzielało w Ameryce Łacińskiej wsparcia wielu prawicowym dyktatorom, którzy nierzadko łamali prawa człowieka. W krajach rządzonych przez lewicowe władze Reagan wspierał prawicowe partyzantki, które dopuszczały się zbrodni wojennych. W roku 1983 Reagan wysłał żołnierzy U.S. Army do Grenady, aby obalili komunistyczny rząd, zapobiegając powstaniu "nowej Kuby". Z drugiej strony krytyka poczynań republikańskiej administracji doprowadziła do powołania Amerykańskiej Agencji do Spraw Rozwoju Międzynarodowego (United States Agency for International Development), która miała wspierać rozwój demokracji w Ameryce Łacińskiej.
Wiosną roku 1983 Reagan wysłał oddziały amerykańskich Marines do Liban, który rozdzierała w tym czasie wojna domowa. Plany pokrzyżowały mu islamscy terroryści wspierani przez Iran. Do amerykańskich koszar wdarła się ciężarówka wypełniona materiałami wybuchowymi. Potężna eksplozja odebrała życie 241 żołnierzom USA. Reagan obawiając się reakcji społeczeństwa na dalsze straty wycofał wojska z Libanu.

Afera Iran - Contras

Podczas sprawowania urzędu przez Reagana wybuchł wielki skandal wokół jednej z tajnych operacji CIA. Administracja przekazywała fundusze rebeliantom należącym do ruchu Contras walczącego z lewicowym rządem Nikaragui. Pieniądze pochodziły ze sprzedaży nielegalnej broni władzom Iranu podczas wojny z Irakiem. Oba te czyny były sprzeczne z ustawami. Reagan twierdził, że o niczym nie wiedział i obciążył odpowiedzialnością swoich podwładnych. Przyznał jedynie, że sprzedawano broń do Iranu w celu jakoby pomocy w uwolnieniu amerykańskich zakładników przetrzymywanych przez Hezbollah na terenie Libanu. Prokuratorzy z Amerykańskiego Biura Niezależnego Prokuratora (Office of the Independent Counsel) uznali, że prezydent był winien braku nadzoru, jednak większość Amerykanów wierzyła w jego niewinność. W czasie urzędowania Reagana kilku podwładnych zostało przyłapanych na łapówkarstwie albo nielegalnym lobbingu, ale prezydent wyszedł z tych skandali obronną ręką. Zasiadająca w Kongresie Patricia Schroeder nazwała go teflonowym prezydentem (do teflonu nic nie przywiera).

Walka z imperium zła

Reagan stworzył kilka chwytliwych określeń; 8 marca 1983 roku prezydent nazwał ZSRR imperium zła, co wywołało wiele kontrowersji.
Pełna treść mowy na temat ZSRR (w języku angielskim):
Mowa o imperium zła
Podczas wizyty w Zachodnich Niemczech przemawiał pod murem berlińskim. Wezwał wtedy przywódcę ZSRR Michaiła Gorbaczowa do zniszczenia tego fizycznego symbolu żelaznej kurtyny, oddzielającej zachodni świat od zniewolonych przez komunizm narodów słowami:
Panie Gorbaczow, niech pan przewróci ten mur!

Wielu historyków uważa, że Reagan przyczynił się decydująco do przegranej ZSRR; inni sądzą, że komunistyczne imperium upadło pod własnym ciężarem. Na pewno ogromne znaczenie miało rozkręcenie przez prezydenta USA wyścigu zbrojeń. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych projektów Reagana była budowa tarczy chroniącej zachodni świat przed komunistycznymi rakietami. Program nazwano potocznie Wojnami Gwiezdnymi (od filmu sf Star Wars). Niektórzy oponenci Reagana krytykowali jego ideę jako niemożliwą do realizacji, ponieważ technologia lat 80. XX wieku nie pozwalała na skuteczne zniszczenie wielu tysięcy radzieckich głowic lecących w kierunku amerykańskich miast. Inni, zwłaszcza mieszkańcy Europy Zachodniej, bali się, że ten pomysł może tylko nakręcić wyścig zbrojeń i sprowokować wojnę nuklearną. Przez wiele krajów przetoczyła się fala pacyfistycznych protestów. W kwestii technologii rację mieli krytycy. Widząc fiasko prób "antyrakiet" Reagan kazał opublikować sfałszowane wyniki i na decydującej Konferencji w Reykjaviku odmówił na żądanie Gorbaczowa by Ameryka zamknęła program antyrakietowy. Po latach, na pytanie dziennikarza, jaki jego zdaniem moment zadecydował o upadku ZSRR, Gorbaczow odpowiedział: "Bez najmniejszej wątpliwości, konferencja w Reykjaviku". Niewydolna komunistyczna gospodarka nie posiadała dość środków na konkurowanie w dziedzinie "gwiezdnych wojen".
Reagan wspierał dążenia Polaków do wolności zarówno ze względu na Polonię amerykańską, jak i na znaczenie tego ruchu w konfrontacji z ZSRR. Za jego zgodą CIA przekazywała polskim opozycjonistom fundusze na walkę z władzami komunistycznymi. Po wizycie w Polsce Jana Pawła II w 1979 i strajkach sierpniowych w 1980 opozycja zyskała siłę i władze zostały zmuszone do podpisania porozumienia z nowo powołanym związkiem Solidarność. Reagan wspierał też akcję pomocy dla prześladowanych działaczy ruchu Solidarności po wprowadzeniu stanu wojennego 13 grudnia 1981 roku, a także doprowadził do nałożenia na Polskę sankcji gospodarczych.
Sankcje pogłębiły kryzys gospodarczy w Polsce: zadłużona gospodarka nie była w stanie uzyskać wystarczającej ilości dolarów na spłacanie zaciągniętych w tej walucie kredytów. Dobra importowane stały się w naszym kraju zupełnie niedostępne. Na wiele podstawowych towarów wprowadzono kartki. Kryzys zmusił polskie władze do reform, co wkrótce po zakończeniu kadencji Reagana doprowadziło do obrad Okrągłego Stołu i przekształcenia Polski w kraj demokratyczny o gospodarce wolnorynkowej. W tym czasie również ZSRR pogrążył się w kryzysie i rozpadł ostatecznie 3 lata po zakończeniu rządów Reagana.
W roku 1990 Reagan jako były prezydent przyjechał do wolnej Polski i wygłosił 15 września przemówienie w Stoczni Gdańskiej.
Pełny tekst przemówienia:
http //ag.sos2.w.interia.pl/

Wielu historyków ocenia, że Ronald Reagan wraz Janem Pawłem II i Lechem Wałęsą byli jednymi z najważniejszych postaci, które przyczyniły się do obalenia komunizmu w Polsce oraz całej centralnej i wschodniej Europie.

Dziedzictwo polityczne Reagana

Ronald_Reagan -

Reagan swoimi poczynaniami ogromnie wpłynął na obraz współczesnej Partii Republikańskiej. Jego podejście do budżetu, w którym obcina się podatki kosztem wzrostu deficytu stało sie jednym z filarów ideologii tej partii. Współcześni republikanie określają się poprzez swój negatywny stosunek do aborcji, szacunek dla amerykańskiej moralności oraz wsparcie dla rozwoju nowoczesnej armii. Wszyscy republikańscy następcy Reagana, czyli Bush ojciec i syn, kontynuowali jego politykę. Natomiast jego poprzednicy, czyli Richard Nixon oraz Dwight Eisenhower postrzegali fundamenty Partii Republikańskiej zupełnie inaczej.
Najważniejsze zasady Reagana jako przywódcy narodu: Hirohito z Reaganem

Najważniejsze poczynania Reagana:
  • podniesienie wydatków na wojsko,
  • rozmieszczenie rakiet Pershing II w Niemczech w reakcji na radzieckie rakiety SS-20 stacjonujące w pobliżu Europy,
  • wsparcie dla rozwoju systemu rakietowego peacekeeper,
  • negocjowanie traktatu o redukcji ilości broni atomowej,
  • inicjowanie programu strategicznej obrony antyrakietowej (en. Strategic Defense Initiative),
  • uzbrajanie i szkolenie antykomunistycznych oddziałów paramilitarnych (Contras, mudżahedini),
  • sprzedaż broni do krajów zaprzyjaźnionych z USA czyli Republiki Chińskiej , Izraela, Arabii Saudyjskiej oraz Iraku – w tym okresie Husajn był przyjacielem,
  • znaczne obniżenie podatków,
  • wzrost deficytu budżetowego,
  • wypowiedzenie wojny sprzedawcom i producentom narkotyków,
  • ustabilizowanie amerykańskiego dolara, redukcja inflacji,
  • znaczny udział w pokonaniu ZSRR i wygraniu zimnej wojny,
  • wyrzucenie z pracy kontrolerów lotów, za to że zastrajkowali.
5 lutego 1998 roku lotnisku w Waszyngtonie nadano nazwę Narodowego Lotniska w Waszyngtonie imienia Ronalda Reagana (ang. Ronald Reagan Washington National Airport). 4 marca 2001 roku ochrzczono imieniem prezydenta lotniskowiec nadając mu nazwę USS Ronald Reagan (CVN-76).

Zdrowie prezydenta

Dnia 30 marca 1981 roku zaledwie 69 dni po rozpoczęciu pierwszej kadencji miał miejsce zamach na prezydenta. Kiedy Reagan opuszczał Hotel Hilton w Waszyngtonie został postrzelony przez Johna Hinckleya Juniora. Oprócz prezydenta ranny został jego rzecznik James Brandy, agent Biura Ochrony Rządu oraz policjant z dystryktu Kolumbii. Chirurdzy poddali Reagana operacji, aby usunąć kulę, która o kilka centymetrów ominęła jego serce. Zaraz po przebudzeniu prezydent był już na tyle przytomny, żeby wypowiedzieć do chirurgów następujące zdanie:
Mam nadzieję, że wszyscy jesteście republikanami.
"I hope you're all Republicans,"(ang.)

Rzecznik James Brandy był najciężej ranny, ponieważ kula przeszyła jego czaszkę i nigdy nie odzyskał pełni zdrowia. Warto zaważyć, że Reagan był orędownikiem wolnego dostępu do broni w USA. Hinckley postrzelił ich obu z pistoletu, który nabył legalnie w sklepie dzięki polityce prezydenta.
Reagan miał w chwili postrzału 70 lat i wielu obserwatorów stwierdziło potem, że zamach pogorszył jego zdrowie. Niektórzy komentatorzy zauważyli, że pod koniec prezydentury ten wielki mąż stanu nie zawsze wiedział, gdzie się znajduje i z kim dokładnie rozmawia. Jednak braki pamięci nadrabiał niezwykłą elokwencją.
13 czerwca 1985 roku Reagana poddano operacji usunięcia polipa z przewodu pokarmowego. W czasie zabiegu funkcję prezydenta, w tym atomową walizkę, na kilka godzin przejął wiceprezydent George H. W. Bush. 5 stycznia 1987 Reagan ponownie został poddany poważnemu zabiegowi, podczas którego usunięto mu guza z prostaty.
Cztery lata po przejściu na prezydencką emeryturę, w roku 1992 lekarze mogli już postawić ostateczną diagnozę. Prezydent cierpiał na zespół Alzheimera. Ta straszliwa choroba nieubłaganie odbierała mu jego niezwykłą elokwencję oraz poczucie humoru. Prezydent popadł w coraz większą izolację. 5 listopada 1994 Reagan ostatni raz wypowiedział się publicznie w liście do narodu. Wyjawił wszystkim, że jest chory na Alzheimera i musi usunąć się w cień. Z tego okresu pochodzi dosyć smutna anegdota. Podobno prezydent wyjął z akwarium swojego przyjaciela model Białego Domu i stwierdził Wiem, że to jest ważne, ale nie wiem dlaczego.
Stan Reagana pogorszył się jeszcze bardziej, kiedy w roku 2001 przydarzył mu się poważny upadek. Prezydent złamał sobie biodro i stał się obłożnie chory. Straszliwa choroba pozbawiła go pamięci o ukochanych osobach, a w roku 2004 prezydent nie był już wstanie wypowiedzieć niczego oprócz niezrozumiałych dla nikogo słów.

Ostatnia droga

Długotrwałe przebywanie w łóżku doprowadziło do rozwoju u prezydenta odleżyn, co zaowocowało zapaleniem płuc. Ronald Reagan zmarł o godzinie 13:09 czasu lokalnego dnia 5 czerwca 2004 roku w swoim domu w Los Angeles. W chwili śmierci towarzyszyła mu żona Nancy oraz dzieci Michael Reagan, Patti Davis i Ron Reagan.
Reagan był najdłużej żyjącym prezydentem USA. Poprzedni rekordzista John Adams żył 90 lat i 247 dni. Reagan wyprzedził go 11 października 2001 roku.
Po śmierci rozpoczęły się uroczystości pogrzebowe. Trumnę prezydenta wystawiono najpierw w Kalifornii w Bibliotece Prezydenckiej imienia Reagana. Aby złożyć mu hołd przybyło ponad 200 tys. mieszkańców tego stanu. Następnie ciało Reagana przewieziono do Waszyngtonu. Trumnę wystawiono w Rotundzie na Kapitolu. Tam oddawali mu cześć mieszkańcy amerykańskiej stolicy. Następnie w katedrze narodowej odbyła się msza, podczas której przemówienia wygłosili George Bush ojciec i syn, były premier Kanady oraz odtworzono nagranie sporządzone kilka lat wcześniej na tę okazję przez Margaret Thatcher. Potem ciało prezydenta przewieziono samolotem do Kalifornii. Ostatnią podróż prezydent odbył z lotniska na miejsce wiecznego spoczynku. Na całej trasie konduktu ustawiły się tysiące ludzi. Dnia 11 czerwca o zachodzie słońca trumna Reagana spoczęła na wzgórzu koło Biblioteki Prezydenckiej w Simi Valley w Kalifornii.
W uroczystościach wzięło udział ponad 40 przywódców krajów za całego świata. Hołd prezydentowi składało również 5 byłych prezydentów USA, Michaił Gorbaczow i wielu innych mężów stanu. Prezydent Francji Jacques Chirac nie brał udziału w uroczystościach 11 czerwca, mimo iż dzień wcześniej składał wizytę w USA. Polskę reprezentował były przywódca Solidarności Lech Wałęsa.

Linki zewnętrzne

Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.
Prezentowane filmy poczhodzą z serwisu YouTube, portal zgapa.pl nie jest ich autorem i nie ponosi odpowiedzialności za ich treści.