Gaudenty (pol. Radzim, czes. Radim) – (urodzony pomiędzy rokiem 960 a 970 - data śmierci jest również niepewna (różne źródła podają lata 1006, 1011, 1016, 1020). Syn Sławnika, brat przyrodni św. Wojciecha, pierwszy arcybiskup gnieźnieński.
Radzim_Gaudenty -

Jego ojciec, książę libicki był prawdopodobnie przedstawicielem bocznej gałęzi dynastii Przemyślidów, wnukiem ciotecznym króla Niemiec Henryka Ptasznika. Imienia matki nie znamy. Niektórzy badacze sądzą, że kształcił się wspólnie z Wojciechem w magdeburskiej szkole Otryka. Ze względu na różnicę wieku wynoszącą co najmniej kilka, a może i kilkanaście lat jest to jednak mało prawdopodobne. Nie ulega jednak wątpliwości, że od młodego wieku został przeznaczony do stanu duchownego, a później był nieodłącznym towarzyszem starszego brata.
Wspólnie z Wojciechem (od 982 roku biskupem Pragi) w 988 roku podróżował do Rzymu. Dalszym etapem wędrówki miała być pielgrzymka do Ziemi Świętej. Dotarli jednak tylko do opactwa benedyktynów na Monte Cassino, skąd powrócili do Rzymu. Tu obaj wstąpili do klasztoru benedyktynów na Awentynie (990), gdzie Radzim przyjął zakonne imię Gaudentego. Radzim przyjął wówczas także święcenia diakona, a niedługo potem kapłańskie. Bracia wrócili do Pragi, ale wobec kłopotów Wojciecha na jego praskim biskupstwie, w 994 roku znów podążyli do Rzymu. Stąd udali się przez Polskę na wyprawę misyjną do Prus. Los brata został Gaudentemu oszczędzony. Hagiografowie Wojciecha przekazali, że w przeddzień tragicznej śmierci Wojciecha Radzim miał mieć widzenie przepowiadające męczeństwo brata (23 kwietnia 997 roku). Wypuszczony przez Prusów, wspólnie z innym towarzyszem wyprawy, Benedyktem, powrócił na dwór Bolesława Chrobrego. Wspólnie z polskim księciem czynił starania o beatyfikację Wojciecha. W tym celu udał się do Rzymu. Zabiegi u przyjaciół Wojciecha, papieża Sylwestra II i cesarza Ottona III przyniosły szybki sukces w 999 roku. Wtedy też Radzim Gaudenty otrzymał w Rzymie sakrę arcybiskupią.
Podczas zjazdu gnieźnieńskiego w roku tysięcznym został intronizowany na arcybiskupstwo, w skład którego wchodziły trzy sufraganie: w Krakowie, Wrocławiu i Kołobrzegu. Biskupów: krakowskiego Poppona, wrocławskiego Jana i kołobrzeskiego Reinberna, konsekrował prawdopodobnie Gaudenty. Wcześniejsze misyjne biskupstwo poznańskie pozostało poza archidiecezją prawdopodobnie do roku 1012. Pomiędzy arcybiskupem a poznańskim biskupem Ungerem zaistniał spór. Biskup poznański, czy to z własnej inicjatywy, czy też jak uważają niektórzy badacze pod naciskiem arcybiskupa Magdeburga, mającego nadzieję objąć swoją jurysdykcją państwo Chrobrego, protestował przeciwko nowemu arcybiskupstwu.
Przebieg tego konfliktu nie jest znany. Nic nie wiadomo również o działalności Gaudentego jako arcybiskupa. Przypuszcza się, że sprowadził do Polski swoich współbraci zakonnych, benedyktynów, których osadził w Międzyrzeczu. Jest to jednak informacja przekazana przez późniejszą tradycję i niepewna. W okresie jego rządów miało miejsce w 1003 roku męczeństwo tzw. Pięciu Braci Męczenników. Wyprawę misyjną wśród Jaćwingów zorganizował w tym czasie święty Brunon z Kwerfurtu. Zakończyła się ona śmiercią Brunona 9 marca 1009 roku. Mogło to być jednak już po śmierci Radzima. Znana jest data dzienna jego śmierci (12 lub 14 października). Niepewny jest natomiast rok. Według Długosza i powtarzających za nim Katalogów arcybiskupów gnieźnieńskich stało się to w roku 1006. Data ta jest jednak współcześnie kwestionowana. Niektórzy badacze uważają, że śmierć Gaudentego nastąpiła dopiero w 1016 roku. Pewne pośrednie dane wskazują, że żył jeszcze w 1011 roku. Istnieje również podana przez Galla Anonima informacja o tym, że między Gaudentym a Bolesławem Chrobrym doszło do sporu i arcybiskup obłożył klątwą ziemie Polski.
Pierwszy arcybiskup gnieźnieński pochowany został w archikatedrze gnieźnieńskiej. Jego zwłoki zostały wywiezione z Gniezna przez czeskiego księcia Brzetysława do Pragi razem z relikwiami świętego Wojciecha. Gaudenty jako towarzysz świętego Wojciecha stał się obiektem kultu w Polsce i w Czechach. Nigdy nie został jednak kanonizowany. Szczególną czcią otaczano go w Gnieźnie, Pradze oraz w zakonie benedyktynów. Współcześnie kościół katolicki uważa go za błogosławionego. Podobno głowa świętego Wojciecha przechowywana w Akwizgranie jest w rzeczywistości głową Radzima. Jego święto jest obchodzone w archidiecezji gnieźnieńskiej 14 października, a w praskiej 12 października.
Publikacja wraz ze zdjęciami jest udostępniona w Encyklopedii "Zgapedia" części portalu zgapa.pl. Treść objęta jest licencją GNU FDL Wolnej Dokumentacji w wersji 1.3 lub dowolnej pózniejszej opublikowanej przez Free Software Foundation i została ona opracowana na podstawie Wikipedii, tutaj możesz znaleźć artykuł źródłowy oraz autorów. Warunki użytkowania Encyklopedii znajdziesz na tej stronie.